W sytuacji, gdy sąd niższej instancji orzeka co do tego samego czynu, który był już prawomocnie osądzony, jest zobowiązany do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wcześniejszego orzeczenia, co wynika z zasad res iudicata oraz prawa do rzetelnego postępowania.

Uchybienie w zakresie nienależytej obsady składu orzekającego, będące skutkiem wadliwego powołania sędziego w procedurze naruszającej standard niezawisłości i bezstronności sądu, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, obligującą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, że przekazanie sprawy Z. W. do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji było nieuzasadnione wskutek nieprzeprowadzenia pełnej oceny dowodowej przez sąd odwoławczy. Wymagana była poprawna realizacja uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 437 k.p.k.

Wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem w przypadku wykrycia bezwzględnych podstaw odwoławczych, takich jak nienależyta obsada sądu, jest możliwe z urzędu, przy czym w przypadku braku kasacji sąd orzekający powinien podjąć odpowiednie kroki ex officio.

Niezłożenie podpisów przez skład orzekający pod sentencją wyroku stwierdzającego niezgodność oświadczenia lustracyjnego z prawdą stanowi bezwzględną przyczynę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.

Uchybienie polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd niewłaściwy rzeczowo powoduje bezwzględną nieważność postępowania, co obliguje sąd odwoławczy do uchylenia zaskarżonego wyroku (art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.).

Sąd Najwyższy stwierdza, że sąd odwoławczy popełnił błąd proceduralny, uchylając wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, ignorując swój obowiązek przeprowadzenia dowodów. Kasacja zostaje uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w sądzie odwoławczym, z zaleceniem samodzielnego przeprowadzenia niezbędnych dowodów.