Karalność za wykroczenie ustaje po upływie jednego roku od jego popełnienia, a jeśli postępowanie wszczęto w tym okresie, ustaje po dwóch latach. Po upływie trzech lat od popełnienia wykroczenia przedawnienie jest bezwzględne i skutkuje umorzeniem postępowania.

W sytuacji wniesienia apelacji wyłącznie na korzyść skazanego, sąd odwoławczy nie może pogarszać jego sytuacji, zmieniając przyjętą przez sąd niższej instancji zasadę łączenia kar z zasady częściowej absorpcji na zasadę kumulacji, co stanowi naruszenie zakazu reformationis in peius.

Skarga prokuratora została uwzględniona z uwagi na brak przesłanek uzasadniających uchylenie wyroku pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; sąd odwoławczy winien realizować swoje reformatoryjne kompetencje w granicach wniesionej apelacji.

Nienależyta obsada sądu, wynikająca z powołania sędziego z naruszeniem procesu nominacyjnego, który prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Naruszenie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. oraz zasady ne bis in idem przez wydanie wyroku nakazowego na podstawie tożsamego stanu faktycznego skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania celem wszechstronnej oceny dowodowej.

Uchylenie wyroku z powodu rażącego naruszenia przepisów karnych materialnych i procesowych, skutkujące koniecznością ponownego rozpoznania sprawy w zgodzie z wymogami obrony obligatoryjnej oraz nadzwyczajnego obostrzenia kary.