Kontynuowanie postępowania i wydanie orzeczenia wobec zmarłego oskarżonego jest bezwzględnie niedopuszczalne, co stanowi podstawę do uchylenia wyroków i umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Skład Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie orzekający w sprawie T.G. był nienależycie obsadzony, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Nie spełniono wymogów niezawisłości i bezstronności, co naruszało prawo do sądu ustanowionego ustawą.

Uchylenie przez sąd odwoławczy wyroku uniewinniającego wymaga wykazania określonych uchybień proceduralnych w granicach wniesionych zarzutów apelacyjnych, zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. Brak tych przesłanek czyni uchylenie wyroku nieskutecznym.

Sąd Najwyższy orzekł, iż przepis art. 190 § 1 k.k. w nowym brzmieniu wymaga stosowania kary wyłącznie pozbawienia wolności. W sytuacji recydywy szczególnej, regulacja art. 37a § 2 k.k. wyklucza zamianę tej kary na ograniczenie wolności.

W postępowaniu nakazowym musi istnieć pewność co do okoliczności czynu i winy obwinionego. Sąd Rejonowy naruszył ten wymóg, gdy wydawał wyrok nakazowy pomimo istniejących wątpliwości, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez ten sąd.

Orzekając o winie oskarżonego z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd ma obowiązek orzec kumulatywną karę pozbawienia wolności i grzywny, brak wymierzenia grzywny stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.