W przypadku spraw o przestępstwa niealimentacji istotne jest precyzyjne określenie czasokresu przypisanego czynu, aby uniknąć dwukrotnego skazania za ten sam czyn (ne bis in idem).

W sprawie karnej o sygnaturze II K 160/25, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego z powodu pominięcia obligatoryjnego środka karnego zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., nakazując jego uwzględnienie w dalszym postępowaniu.

Obowiązek naprawienia szkody nałożony wyrokiem I instancji po jej wcześniejszym zaspokojeniu przez ubezpieczyciela narusza art. 46 § 1 k.k., a jego utrzymanie przez sąd odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie wyroku.