Wydanie wyroku łącznego naruszającego prawomocne wcześniejsze rozstrzygnięcie stanowi uchybienie prawa procesowego w postaci rei iudicatae, co skutkuje umorzeniem postępowania w przedmiocie wydania kolejnego wyroku łącznego (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).

Prawomocne uznanie środka karnego za wykonany na podstawie art. 84 § 1 k.k. powoduje jego definitywne ustanie jako środka podlegającego wykonaniu. Zachowanie polegające na niestosowaniu się po tej dacie do uprzednio orzeczonego zakazu zbliżania się lub nakazu opuszczenia lokalu nie wypełnia znamion czynu z art. 244 k.k.; wydanie w takiej sprawie wyroku nakazowego stanowi rażące naruszenie art. 500

W razie uniewinnienia oskarżonego od części zarzutów i skazania za pozostałe, na podstawie art. 630 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt 2 i art. 634 k.p.k. Skarb Państwa ponosi wydatki związane z częścią uniewinniającą, w tym odpowiednią część kosztów jednego obrońcy. Orzeczenie kończące postępowanie powinno przy tym kwotowo określać, jaka część kosztów obciąża oskarżonego, a jaka Skarb Państwa.

W razie skazania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. sąd jest obowiązany orzec zakaz prowadzenia pojazdów na podstawie art. 94 § 3 k.w. Pominięcie obligatoryjnego środka karnego stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie całego rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych, gdyż ponowne orzeczenie zakazu wymaga kompleksowego ustalenia łącznej dolegliwości reakcji penalnej.