Świadczenie pieniężne przewidziane w art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii może zostać orzeczone wyłącznie w razie skazania za przestępstwo wyraźnie wymienione w zamkniętym katalogu tego przepisu; nie dotyczy ono czynu z art. 62 ust. 3 u.p.n. Przy skazaniu za czyny stanowiące ciąg przestępstw nie orzeka się odrębnych środków karnych tego samego rodzaju za każdy z tych czynów.

Jeżeli zgromadzone dane wskazują na możliwość popełnienia czynu w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., sąd nie może wydać wyroku nakazowego bez uprzedniego wyjaśnienia tej okoliczności. Wyłączenie zastosowania art. 37a § 1 k.k. przez art. 37a § 2 k.k. eliminuje możliwość orzeczenia kary wolnościowej, a więc także procedowania w trybie art. 500 § 1 k.p.k.

Udział w składzie sądu sędziego powołanego z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. nie oznacza per se braku uprawnienia do orzekania, lecz może prowadzić do nienależytej obsady sądu z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli test niezawisłości, uwzględniający indywidualne okoliczności nominacji i kariery sędziego, wykaże brak gwarancji bezstronności i niezależności.

Na gruncie art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 30 września 2023 r. kara łączna pozbawienia wolności musi zostać wymierzona powyżej najwyższej z łączonych kar jednostkowych. Wymierzenie jej w rozmiarze równym tej karze, nawet przy zastosowaniu zasady względności ustawy z art. 4 § 1 k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Po złożeniu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego wniosku z art. 156 § 1 k.k.s. sąd jest obowiązany rozpoznać go w przewidzianym dla niego trybie, a nie może z urzędu zastosować dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Instytucja ta wymaga odrębnych wniosków oraz spełnienia ustawowych warunków, a jej zastosowanie jest wyłączone, gdy czyn jest zagrożony także karą pozbawienia wolności

Orzekając zakazy zbliżania się do określonej osoby oraz kontaktowania się z nią na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd obowiązany jest oznaczyć czas ich trwania w granicach określonych w art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu skutkujące faktyczną bezterminowością środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można usunąć w trybie art. 13 § 1 k.k.w.