W razie warunkowego umorzenia postępowania karnego zakaz prowadzenia pojazdów, orzekany na podstawie art. 67 § 3 in fine k.k., może zostać wymierzony wyłącznie na okres do dwóch lat. Regulacja ta, jako lex specialis, wyłącza stosowanie art. 42 § 2 k.k. w zakresie minimalnego trzyletniego okresu zakazu, także gdy sprawca popełnił przestępstwo komunikacyjne w stanie nietrzeźwości.

Wobec osoby przekazanej do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania nie można orzec wyrokiem łącznym kary obejmującej skazanie nieobjęte decyzją państwa wykonującego ENA, chyba że skazany w sposób jednoznaczny, świadomy i po odpowiednim pouczeniu zrzeknie się korzystania z zasady specjalności. Sam wniosek o wydanie wyroku łącznego nie stanowi takiego zrzeczenia.

Zmiana przez sąd odwoławczy kwalifikacji czynu z zabójstwa popełnionego z zamiarem ewentualnym na przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. wymaga wszechstronnej, logicznej i kompletnej oceny całokształtu materiału dowodowego oraz wykazania wadliwości ustaleń sądu pierwszej instancji. Samo odmienne przyjęcie zamiaru sprawcy, bez przekonującego uzasadnienia przyczyn tej zmiany, narusza standard kontroli odwoławczej

Prawomocne rozstrzygnięcie w wyroku łącznym o objęciu określonych skazań węzłem kary łącznej korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Wydanie następnie drugiego wyroku łącznego obejmującego te same wyroki jednostkowe narusza art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., skutkującą uchyleniem wyroku oraz umorzeniem postępowania.