Przy wymiarze kary łącznej obejmującej karę jednostkową oraz karę wymierzoną za ciąg przestępstw, art. 86 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 2 k.k. nie pozwala na orzeczenie kary przekraczającej sumę tych kar. Wymierzenie kary łącznej ograniczenia wolności ponad tę sumę stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Dla przypisania przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. nie jest bezwzględnie konieczne uprzednie wydanie orzeczenia stwierdzającego wierzytelność, jeżeli w chwili rozporządzenia mieniem zachodzi obiektywne, rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie jego zajęciem, a sprawca działa w celu udaremnienia przyszłego wykonania spodziewanego orzeczenia. Uniewinnienie oparte na odmiennej przesłance, przy równoczesnym

Prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie wyroku łącznego obejmującego określone skazania wyłącza możliwość wydania lub utrzymania w mocy kolejnego wyroku łącznego wobec tej samej osoby i w odniesieniu do tego samego zakresu skazań. Stanowi to powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.