Orzekając w wyroku łącznym karę łączną ograniczenia wolności, sąd jest obowiązany określić jej formę wykonania, tj. obowiązek nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wraz z miesięcznym wymiarem godzin albo obowiązek potrącenia z wynagrodzenia wraz z jego wysokością. Samo oznaczenie czasu trwania kary łącznej narusza art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k. i art.

Po zmianie kwalifikacji prawnej czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na art. 62 ust. 3 tej ustawy niedopuszczalne jest utrzymanie świadczenia pieniężnego orzeczonego na podstawie art. 70 ust. 4a tej ustawy. Przepis ten, jako ustanawiający zamknięty katalog podstaw orzeczenia świadczenia, nie obejmuje skazania za wypadek mniejszej wagi posiadania środków odurzających.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zostało zakończone w formie śledztwa, sąd odwoławczy rozpoznaje apelację na rozprawie w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 29 § 1 k.p.k. Odstępstwo przewidziane w art. 449 § 1 k.p.k. nie obejmuje takiej sprawy. Rozpoznanie apelacji przez jednego sędziego stanowi nienależytą obsadę sądu i bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd jest obowiązany orzec środki karne wskazane w art. 41a § 2 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia, niezależnie od zastosowania zakazu z art. 41 § 1a k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku

Orzeczenie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. jest niedopuszczalne w razie skazania za czyn nieobjęty zamkniętym katalogiem przestępstw wskazanych w tym przepisie. Zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 63 § 4 k.k. może natomiast nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wobec skazanego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.