Utrzymanie przez sąd odwoławczy w mocy kary pozbawienia wolności wymierzonej za występek z art. 216 § 1 k.k., mimo że ustawowe zagrożenie obejmuje wyłącznie grzywnę albo ograniczenie wolności, jest rażąco niesprawiedliwe i narusza art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Uchylenie rozstrzygnięcia o jednej karze jednostkowej skutkuje rozwiązaniem kary łącznej z mocy prawa.

Wydanie wyroku przez sąd rejonowy w sprawie, która z mocy przepisów o właściwości powinna zostać rozpoznana w pierwszej instancji przez sąd okręgowy, wymaga uchylenia tego wyroku w postępowaniu kasacyjnym i przekazania sprawy sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania jako sądowi pierwszej instancji.

Grzywna orzeczona na podstawie art. 71 § 1 k.k., po zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności albo ograniczenia wolności, nie podlega wykonaniu na mocy art. 71 § 2 k.k. i jako kara akcesoryjna nie może zostać objęta wyrokiem łącznym. Jeżeli spełnione są przesłanki zbiegu realnego, sąd ma obowiązek połączyć tożsame rodzajowo środki karne zakazu prowadzenia pojazdów.

Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli materiał zgromadzony w czynnościach wyjaśniających nie pozwala na niewątpliwe ustalenie sprawstwa i winy obwinionego. Skazanie oparte wyłącznie na notatce urzędowej, bez przesłuchania dostępnych świadków i przy braku wyjaśnień obwinionego, stanowi rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w., uzasadniające uchylenie wyroku.

Wydanie drugiego wyroku łącznego wobec tego samego skazanego, obejmującego te same skazania jednostkowe i środki karne, mimo wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, narusza powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uchybienie to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i wymaga uchylenia późniejszego wyroku oraz umorzenia postępowania

Jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może w miejsce jednego przypisanego przestępstwa przypisać kilku czynów pozostających w zbiegu realnym ani uzupełnić ustaleń faktycznych o okoliczności realizujące znamiona nowych typów czynów zabronionych. Zakaz reformationis in peius obejmuje wszelkie pogorszenie sytuacji prawnej oskarżonego, także wynikające