Jeżeli czyn objęty oskarżeniem publicznym zostaje przypisany jako przestępstwo z art. 212 § 1 k.k., jego przedawnienie ocenia się według art. 101 § 2 i art. 102 § 1 k.k. Upływ tak ustalonego terminu przed wydaniem wyroku odwoławczego obliguje sąd do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; utrzymanie skazania stanowi uchybienie z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Limit 200 stawek dziennych grzywny określony w art. 502 § 1 k.p.k. wyznacza maksymalny wymiar także kary łącznej grzywny orzekanej wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie kary łącznej przekraczającej wskazany limit stanowi rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia; potrzeba wymierzenia surowszej kary wymaga rozpoznania sprawy na rozprawie.

Nienależyta obsada sądu odwoławczego w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy sędzia powołany z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., w świetle konkretnych okoliczności związanych z jego aktywnością i awansem zawodowym, nie zapewnia obiektywnie postrzeganej gwarancji niezawisłości i bezstronności. Uchylenie orzeczenia jest wówczas obligatoryjne.