W sprawie karnej o sygnaturze II K 160/25, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego z powodu pominięcia obligatoryjnego środka karnego zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., nakazując jego uwzględnienie w dalszym postępowaniu.

Obowiązek naprawienia szkody nałożony wyrokiem I instancji po jej wcześniejszym zaspokojeniu przez ubezpieczyciela narusza art. 46 § 1 k.k., a jego utrzymanie przez sąd odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie wyroku.

W sytuacji, gdy czyn będący przedmiotem oskarżenia został już prawomocnie osądzony, przy czym uprzednie postępowanie zakończyło się uniewinnieniem, występuje negatywna przeszkoda procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, wykluczająca ponowne postępowanie karne.

Wyrok sądu pierwszej instancji, wydany po śmierci oskarżonego, winien być uchylony, a postępowanie umorzone z uwagi na istnienie bezwzględnej przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Niedopełnienie obowiązku podpisania całego wyroku przez sędziego stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.