1. Podstawą powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych jest faktyczne wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej, rozumiane jako rzeczywiste podjęcie i prowadzenie działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły; sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter deklaratoryjny

1. Pojęcie „służby na rzecz totalitarnego państwa" w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (i innych służb) stanowi definicję legalną, której przesłankami są wyłącznie ramy czasowe i formalna przynależność do wymienionych w tym przepisie jednostek; definicja ta tworzy domniemanie ustawowe, które funkcjonariusz może obalić wyłącznie

1. Mechanizm obniżenia przelicznika lat służby na rzecz totalitarnego państwa do 0% podstawy wymiaru, przewidziany w art. 15c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (i innych służb), jest środkiem proporcjonalnym i nie pozostaje w sprzeczności z Konstytucją RP, ponieważ jego dotkliwość jest współmierna do długości służby pełnionej przed transformacją

Pojęcie „wykonywania pracy na rzecz pracodawcy" w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obejmuje każdą pracę, której rzeczywistym beneficjentem jest pracodawca, niezależnie od formalnej więzi prawnej łączącej pracownika z osobą trzecią, rodzaju wykonywanych czynności oraz tożsamości działalności prowadzonej przez pracodawcę i zleceniodawcę

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest uprawniony do kwestionowania ani obniżania zadeklarowanej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli mieści się ona w granicach określonych ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a ubezpieczony prowadzi działalność od dłuższego czasu, uzyskuje z niej

Polecenie Ministra Zdrowia dotyczące dodatkowych świadczeń pieniężnych dla personelu medycznego w okresie pandemii COVID-19 nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p., a przewidziane nim świadczenie nie ma charakteru składnika wynagrodzenia ze stosunku pracy, lecz stanowi sui generis świadczenie publiczne finansowane ze środków publicznych. Pracodawca zobowiązany umową z NFZ do wypłaty