W przypadkach oszustwa, dla przyjęcia winy oskarżonych kluczowe jest ustalenie, czy świadomie wprowadzili w błąd pokrzywdzonych co do istotnych okoliczności mających wpływ na ich decyzje inwestycyjne, bez względu na subiektywne rozumienie ryzyka inwestycyjnego przez pokrzywdzonych.

Wyrokiem nakazowym, w myśl art. 502 § 1 k.p.k., można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę tylko do 200 stawek dziennych lub do 200 000 zł, a przekroczenie tych granic stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące uchyleniem wyroku w tej części.

Wyrok łączny traci moc, jeżeli jeden z wyroków jednostkowych, będący jego podstawą, ulega zmianie na skutek przekształcenia kwalifikacji prawnej czynu z przestępstwa na wykroczenie, co uniemożliwia jego połączenie z innymi karami.

W przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd jest zobowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej jako obligatoryjny środek karny.

Przy wydawaniu wyroku nakazowego istotne jest precyzyjne ustalenie okoliczności popełnienia czynu, w tym czasu jego popełnienia, gdyż niejasność w tej kwestii może prowadzić do rażącego naruszenia prawa, a w efekcie do konieczności uchylenia wydanego wyroku.

Prawomocne zakończenie postępowania o ten sam czyn uniemożliwia wszczęcie przeciwko tej samej osobie kolejnego postępowania o identycznym przedmiotowo zdarzeniu, niezależnie od różnic w kwalifikacji prawnej czynu.

W okresie obowiązywania przepisów związanych z COVID-19, w sprawach o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności do 5 lat, sąd odwoławczy na rozprawie apelacyjnej orzeka w składzie jednoosobowym, jeżeli sąd pierwszej instancji orzekał w takim składzie, co stanowi lex specialis do obowiązujących ogólnych przepisów o składzie sądu.