Rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, poprzez nieuwzględnienie wniosku o odroczenie rozprawy z powodu nieobecności obrońcy, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy uznał, iż sąd odwoławczy uchybił rozpoznaniu istoty zarzutów dotyczących art. 96 § 3 k.w. oraz art. 78 ust. 4 p.r.d., co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Dla przypisania odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania konieczne jest, aby świadek nie był uprzednio świadom swojego prawa do odmowy odpowiedzi, a nieznajomość prawa uniemożliwia zastosowanie art. 233 § 3 k.k., jeśli świadek wiedział o swoich prawach z wcześniejszych pouczeń.

Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu uniewinniającego wyroku Sądu Okręgowego z uwagi na istotne błędy proceduralne w zakresie oceny i uzasadnienia dowodów, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Obowiązek naprawienia szkody (art. 46 § 1 k.k.) nie może być nałożony w postępowaniu karnym, jeśli roszczenie jest przedmiotem równoległego postępowania sądowego, z uwagi na zakaz kumulowania tytułów egzekucyjnych (art. 415 § 1 k.p.k.).