Kara za przestępstwo opisane w art. 56 ust. 3 ustawy narkotykowej musi obejmować zarówno karę pozbawienia wolności, jak i karę grzywny; w przypadku sprawców czerpiących stałe źródło dochodu z przestępstwa, kara pozbawienia wolności nie może być niższa od ustalonej dolnej granicy. Sąd drugiej instancji jest zobowiązany do uwzględnienia obu tych elementów.

Orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego na podstawie przepisów nieobowiązujących w chwili czynu zabronionego jest prawnie wadliwe i podlega uchyleniu, jeśli wniosek o dobrowolne poddanie się karze nie uwzględnia obowiązujących norm prawnych.

Orzeczenie środka probacyjnego przekraczającego maksymalnie dopuszczalny okres próby zgodnie z obowiązującym prawem stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.

Stosując art. 37b k.k., można orzec jedynie karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 6 miesięcy łącznie z karą ograniczenia wolności do lat 2, co wymaga od sądu ścisłego przestrzegania granic kar określonych w tym przepisie.

Nienależyta obsada sądu, wynikająca z udziału sędziego powołanego wskutek procedur konfliktujących ze standardem niezawisłości, uzasadnia wznowienie postępowania i uchylenie wyroku zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Nieprawidłowa kwalifikacja prawna czynu jako przestępstwa zamiast wykroczenia stanowi rażące naruszenie prawa, co wymaga uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z właściwymi przepisami proceduralnymi.

Orzeczenie kary pozbawienia wolności zamiast łącznej ograniczenia wolności, dla jednorodzajowych kar ograniczenia wolności, stanowi rażące naruszenie art. 87 § 1 k.k. co wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania.