Skarga na wyrok sądu odwoławczego, oparta na art. 539a § 3 k.p.k., była zasadna; błędne przyjęcie sądu ad quem, iż konieczne było uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy, nie znajdując podstaw w art. 437 § 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie kary, orzekając, że naruszenie zasady reformationis in peius uniemożliwia jego utrzymanie. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z powodu niezgodności orzeczenia z art. 434 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy wskazuje, że nienależyte obsadzenie sądu oraz brak obligatoryjnego udziału obrońcy stanowią bezwzględne przyczyny odwoławcze, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Sąd Najwyższy uznał, iż prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny z uwzględnieniem poprawnej oceny faktycznej i prawnej dotyczącej możliwości zaspokojenia się wierzycieli i przeniesienia majątku celem wyprowadzenia go spod egzekucji.