Sąd Najwyższy uchyla wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., gdyż kara ograniczenia wolności narusza art. 37a § 2 k.k., co wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest możliwe wobec osoby prawomocnie skazanej za przestępstwo umyślne. Uchybienie tej zasadzie skutkuje uchyleniem wyroku i koniecznością ponownego rozpoznania sprawy.

W sprawie, gdzie oskarżonemu zarzucano przestępstwo z art. 180a k.k., nie dochodzi do popełnienia tego czynu w braku istnienia decyzji o cofnięciu uprawnień w relevantnym okresie. W przypadku wcześniejszego prawomocnego ukarania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., postępowanie karne winno być umorzone z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.

Sąd Najwyższy orzeka: Wyroki Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego, rozpoznane przez sąd powszechny zamiast wojskowego, naruszają przepisy proceduralne, wymagając uchylenia i przekazania sprawy do właściwego Wojskowego Sądu Okręgowego.

Wyrok łączący kary orzeczony z naruszeniem zasady specjalności i dopuszczalnego wymiaru kary zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. oraz art. 86 § 1 k.k. podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania.

W sytuacji, gdy decyzja administracyjna z 2008 r. bezterminowo cofnęła uprawnienia do kierowania pojazdami, czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mimo wyroków cofających uprawnienia stanowi występek z art. 180a k.k. Mylne zakwalifikowanie jako wykroczenie wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.