Znamiona przestępstwa muszą być zamieszczone w sentencji wyroku, w opisie przypisanego czynu, a nie tylko w uzasadnieniu wyroku.

Z dyrektyw wymiaru kary łącznej wymierzanej w ramach wyroku łącznego, przewidzianych w art. 86 § 1 k.k. wynika m.in., że dolna granica kary łącznej wyznaczana jest przez najwyższą z wymierzonych za pozostające w zbiegu przestępstwa kar. Powyższa zasada ma charakter bezwzględny. Ustawa karna nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków, odmiennie określających dolną granicę kary łącznej.

Odpowiedzialność za „spowodowanie” wypadku w rozumieniu art. 177 k.k. nie ogranicza się jedynie do sprawców wyłącznie winnych lub w przeważającej mierze odpowiadających za dojście do wypadku.

Sąd (…) w istocie uzależnił (…) możliwość zastosowania art. 60 § 4 k.k. od spełnienia dodatkowego, niezawartego w tym przepisie warunku - wykazania przez prokuratora przesłanek wymienionych w tym przepisie przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji. Sąd, w tym odwoławczy, nie jest uprawniony do poszerzenia katalogu przesłanek ustawowych zastosowania jakiejkolwiek instytucji prawa karnego, w szczególności

Wobec tego, że Józef K. sam rozporządzał mieniem parafii, chociaż nielegalnie wobec odwołania go z funkcji proboszcza dekretem Prymasa Polski Józefa Glempa, to nie było mowy o wprowadzeniu w błąd, co stanowi znamię art. 286 § 1 k.k.

Wymierzając na podstawie art. 42 § 2 k.k. nieobjęty porozumieniem środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 4 lat, Sąd nie tylko dopuścił się obrazy art. 42 § 2 k.k. przez to, że orzekł na tej podstawie środek karny zakazu prowadzenia pojazdu niemechanicznego, ale również dopuścił się rażącej obrazy przepisów wskazanych w kasacji, tj. art. 335 § 1 k.p.k. oraz art. 343 § 7 k.p.k.

Uzasadnienie sądu odwoławczego powinno odpowiadać nie tylko wymaganiom określonym w dyspozycji przepisu art. 424 § 1 kpk, ale także wykazać błąd w rozumowaniu sądu I instancji będący przyczyną odmiennych ustaleń faktycznych. Drogą prowadzącą do wykazania takiego błędu powinna zaś być wnikliwa analiza wszystkich faktów i okoliczności mających znaczenie w sprawie.

Istotą penalizacji przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. jest walka z samosądem. Nie ma zatem tu istotniejszego znaczenia, czy samosąd ten jest realizowany osobiście przez wierzyciela, czy też na jego rzecz. Podmiotem tego przestępstwa może być nie tylko sam wierzyciel, lecz także osoba trzecia stosująca przemoc lub groźbę w celu "wyegzekwowania" wierzytelności należnej osobie trzeciej "zlecającej" to zadanie

Akt delegacji spełnia funkcję legitymującą sędziego do orzekania w innym sądzie niż sąd macierzysty. Brak takiej delegacji w wypadku, gdy w składzie sądu okręgowego brał udział sędzia sądu rejonowego lub niezachowanie ustawowych wymagań warunkujących ważność i skuteczność aktu delegowania oznacza, że skład, w którym zasiadał taki sędzia był składem nienależycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1

Samo oznaczenie podrobionym znakiem towarowym nie stanowi „uzyskania rzeczy za pomocą czynu zabronionego” [art. 291 § 1 k.k.]. „Uzyskanie rzeczy za pomocą czynu zabronionego” nie obejmuje ich przestępczego przetworzenia.

Przyjęte w zaskarżonym wyroku rozwiązanie, iż zbrodnia przypisana Krzysztofowi L. powinna być zakwalifikowana z art. 148 § 2 pkt 1 k.k., a wymiar kary następować na podstawie art. 148 § 1 k.k., było rozwiązaniem rażąco naruszającym prawo materialne, skoro pierwszy z tych przepisów utracił obowiązującą moc.

Sam w sobie fakt odnalezienia w pokoju zajmowanym przez skazanego pudełka zawierającego naboje gazowe, nie wskazuje na świadomość skazanego co do posiadania amunicji.

Wymierzenie kary poniżej lub powyżej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianej za przypisane oskarżonemu przestępstwo, bez zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia, bądź obostrzenia kary, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego i zawsze ma, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., istotny wpływ na treść wyroku.

1. W kasacji nie wystarczy powołać się - chociażby bezzasadnie - na jakiekolwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczalne było skuteczne skarżenie również niewspółmierności kary. Trzeba bowiem wykazać rzeczywiste zaistnienie podnoszonej obrazy prawa przez sąd odwoławczy, jako że to wyrok tego sądu objęty jest kasacją. Wypada również podnieść, że nieskorzystanie przez sąd odwoławczy z urzędu z możliwości

Przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że wysoki stopień zawinienia oskarżonego, okoliczność odpowiadania przez niego w warunkach art. 31 § 2 k.k., umniejsza w najłagodniejszy sposób, jaki można sobie wyobrazić, jest całkowicie dowolne.

Rozpoznając środek odwoławczy sąd zobowiązany jest sprawdzić, czy w toku postępowania nie zaistniały bezwzględne przesłanki odwoławcze, bez względu na to, czy strony podnoszą to w środkach odwoławczych lub w inny sposób zwracają na to uwagę sądu.

Bezsprzecznie przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. z istoty swej skierowane jest przeciwko dokumentom, a więc przedmiotem ochrony jest tu pewność obrotu oparta na publicznym zaufaniu do dokumentów i domniemaniu prawdziwości pism mających taki charakter. Stąd też przestępstwo to ścigane jest z urzędu, a interes Państwa - jako podmiotu bezpośrednio pokrzywdzonego owym naruszeniem - reprezentuje prokurator

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął pod uwagę wszystkie relewantne w tej sprawie przesłanki, o których mowa w art. 115 § 2 k.k. i nie kierował się przy tym okolicznościami, które w tym przepisie wymienione nie zostały. Nie może być zatem mowy o obrazie art. 115 § 2 k.k., a konsekwencji także art. 1 § 2 k.k.

W uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji trudno znaleźć wymaganą konsekwencję w zakresie przypisania elementu czasownikowego, tj. podrobienia lub przerobienia, jako znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., w odniesieniu do legitymacji służbowej oraz przepustki. Używa się bowiem w uzasadnieniu wyroku do tych dokumentów zarówno określenia „przerobienie” (…), jak i „podrobienie” (…). Ten brak konsekwencji

Wyrok (Trybunału Konstytucyjnego) wyeliminował z porządku prawnego normę sankcjonowaną zawartą w art. 148 § 2 k.k., pozbawiając ten przepis sankcji, co w myśl zasady nullum crimen sine lege poenali przekreśliło możliwość stosowania tego przepisu jako podstawy skazania. Treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego przesądziła o braku możliwości przyjęcia „odżycia” stanu prawnego, poprzedzającego

Zarzut, iż poszczególnym okolicznościom określonym w art. 115 § 2 k.k. przydano zbyt dużą lub zbyt małą rangę, mieści się w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podnoszenie którego w kasacji jest jednak w świetle art. 523 k.p.k. niedopuszczalne.

1. W postępowaniu kasacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania tego zadośćuczynienia, nie jest natomiast możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. 2. Zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny wtedy, gdy przyznano zadośćuczynienie

Przesłanka „niekaralności za przestępstwo umyślne” z art. 66 § 1 k.k. dotyczy prawomocnych skazań, które miały miejsce do dnia orzekania w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania.

Wprawdzie art. 10 § 1 k.w. zakłada możliwość odrębnego skazywania za wykroczenie i za przestępstwo, gdy czyn będący wykroczeniem wyczerpuje jednocześnie znamiona przestępstwa, ale w żadnej mierze nie można tego odnieść do sytuacji, gdy dany czyn, na który składa się kilka zachowań, z których każde wyczerpuje znamiona wykroczenia, ale z uwagi na spełnienie wymogów określonych w art. 12 k.k. stanowi