Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszom w trakcie roku podatkowego, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., w braku możliwości pomniejszenia o należny podatek CIT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak podstaw kasacyjnych do podważenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a wniesiona skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń przepisów prawa mogących wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej opisów i oszacowań wartości nieruchomości.

Członkowie zarządu mogą być odpowiedzialni za zaległości podatkowe spółki, jeśli faktycznie pełnią tę funkcję w okresie odpowiedzialności, niezależnie od rzekomej rezygnacji, której skutki prawne nie zostały potwierdzone dowodowo.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla rozstrzygnięcia sądowe i administracyjne w zakresie umorzenia zaległości podatkowych, wskazując na konieczność uwzględniania szerszego kontekstu osobistego podatnika przy ocenie przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, w duchu art. 67a § 1 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie blokady rachunków bankowych przez DIAS było zasadne, a przesłanki z art. 119zv oraz 119zw Ordynacji podatkowej zostały skutecznie wykazane, co wpływa na potwierdzenie prawidłowości postępowania organów skarbowych.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zaliczek na zryczałtowany podatek dochodowy od wypłacanych komplementariuszom zaliczek na poczet zysku za dany rok podatkowy ze względu na niemożność określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w trakcie trwania roku podatkowego.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wyznaczenia innego dyrektora izby administracji skarbowej do prowadzenia spraw podatkowych, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje w przypadku faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, albo wystawionych przez podmiot nieistniejący, niezależnie od formalnej poprawności takich faktur.

Zbycie udziałów we współwłasności statku turystycznego przez gminę, wykorzystywanego wyłącznie do działalności publicznoprawnej, nie stanowi czynności opodatkowanej VAT. Nie można uznać gminy za podatnika VAT, gdy czynność zniesienia współwłasności nie wiąże się z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Nie można stosować stawki podatku 23% w przypadku WDT, jeśli nie ustalono że transakcja narusza formalne i materialne warunki przepisywane dla WDT, chyba że wykazano świadome uczestnictwo podatnika w oszustwie podatkowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej T.S.A.; art. 249§ 1 Ordynacji podatkowej nadal obowiązuje w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, niezależnie od analogicznych przepisów k.p.a., z racji ich zastosowania do odmiennych kategorii prawnych.

Przepisy krajowe nie naruszają unijnej dyrektywy w zakresie zwrotu akcyzy przy eksporcie; ograniczenie prawa do zwrotu w przypadku eksportu wyrobów akcyzowych z Polski jest zgodne z prawem unijnym.

Eksploatacja statku w transporcie międzynarodowym polega na przewozie osób lub ładunków między portami w celach zarobkowych; brak takiej działalności skutkuje brakiem podstaw do ograniczenia poboru zaliczek na podatek zgodnie z art. 14 ust. 3 Konwencji i art. 22 § 2a Ordynacji Podatkowej.

NSA stwierdził, że organy podatkowe nie przedstawiły wystarczających dowodów na poparcie twierdzenia o nadużyciu prawa przy WDT, wymagających zastosowania krajowej stawki VAT, co skutkowało uchyleniem decyzji i przyznaniem podatnikowi prawa do stawki 0% VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej wymaga szczegółowego uzasadnienia i porównania z interpretacją ogólną. Wadliwości formalne uzasadnienia przez organ naruszają prawo podatnika do rzetelnej oceny faktycznej i prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne stron dotyczących rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz podtrzymania uchylenia decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, uznając brak podstaw do unieważnienia wyroku sądowego.