Obowiązek zwrotu pomocy finansowej przyznanej Policjantowi, wynikający z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, jest zgodny z zasadami konstytucyjnymi, gdyż przepis ten obowiązywał w dacie przyznania pomocy oraz w dacie skazania za przestępstwa określone w ustawie. NSA utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Przelew na rzecz poprzedniego właściciela lokalu tytułem nadpłaty za wodę nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowej okoliczności faktycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok oraz przekazuje sprawę WSA do ponownego rozpoznania, nakazując zbadanie, czy złożono wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., oraz analizę zasadności zastosowania przyczyn wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Dla stwierdzenia nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z mocy prawa konieczne jest, aby droga była formalnie zaliczona do kategorii publicznych przed datą graniczną. Brak spełnienia tego warunku wyklucza użycie art. 73 ustawy z 1998 r.

W przypadku złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 1 stycznia 2024 r., ocena prawa do świadczenia winna się odbywać według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeżeli w dniu złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności spełnione były wymagane przesłanki.

NSA orzekł o uchyleniu wyroku WSA i zwrocie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny legalności decyzji Wojewody z uwzględnieniem przywrócenia terminu zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

Dla uznania nieruchomości za zajętą pod drogę publiczną i nabycia jej z mocy prawa zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., wymagana jest formalna uchwała o zaliczeniu do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 r. Samo faktyczne korzystanie nie wystarcza.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej z 13 października 1998 r., wymaga, aby droga była zaliczona do kategorii dróg publicznych zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień 31 grudnia 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja organu odwoławczego nie może być wydana na niekorzyść strony bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa, które usprawiedliwiałoby odstępstwo od zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 139 k.p.a.

Art. 234 ustawy Prawo wodne nie może być stosowany wyprzedzająco i prewencyjnie. Ustalony musi być związek przyczynowo-skutkowy między zmianą stosunków wodnych a rzeczywistą szkodą.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej dla nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa z mocy prawa nie zostały spełnione; droga musi być formalnie zaliczona do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 roku.

Uchwała Rady Miasta Poznania naruszająca zasadę proporcjonalności poprzez ustanowienie całkowitego zakazu zabudowy na działce objętej planem miejscowym stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Zarządzenie pokontrolne z 6 grudnia 2022 r. nr WI.7023.1.314.2021.MG Podlaskiego WIOŚ pozostaje zgodne z prawem, gdyż spełnia wymogi ochrony środowiska w zakresie przestrzegania maksymalnej pojemności technologicznej składowiska i nie przekracza uprawnień kontrolnych organu.

Nieorzeknięcie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 r. uniemożliwia uznanie, że nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną według art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.; wymaga to formalnego przypisania drogi do odpowiedniej kategorii.

Złożenie wniosku o dostęp do danych z Krajowego Rejestru Sądowego w trybie ustawy o otwartych danych, nawet w kontekście przepisów o KRS, zobowiązuje organ do ich rozpoznania, a brak decyzji w ustawowym trybie skutkuje uznaniem bezczynności organu.

Kopie umów o pracę stanowią dokumenty prywatne, które nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna; wymagane jest szczegółowe wykazanie informacji przetworzonych oraz ich uzasadnionej odmowy.

Organ administracji publicznej, odmawiając udostępnienia informacji publicznej na podstawie twierdzenia o nadużyciu prawa, musi wydać decyzję administracyjną. Bezczynność w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.