Art. 155 K.p.a. nie może służyć zmianie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie budynku, zwłaszcza gdy zmiana ta koliduje z podstawą faktyczną i prawną pierwotnego rozstrzygnięcia oraz nie jest zgodna z pierwotnym wnioskiem i projektem budowlanym.

Niewłaściwe doręczenie zawiadomień procesowych uniemożliwia skuteczne stwierdzenie wykreślenia spółki i nabycia mienia przez Skarb Państwa, skutkując nieważnością postępowania administracyjnego oraz sądowego.

Skarga kasacyjna oddalona; nowe okoliczności faktowe nie uzasadniają wstrzymania decyzji o rozbiórce z uwagi na brak prawdopodobieństwa jej uchylenia w toku wznowionego postępowania.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone dokumenty nie spełniają przesłanek nowych okoliczności faktycznych lub dowodowych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie przewlekłości postępowania.

Art. 69a ustawy zmieniającej wprowadza szczególną w stosunku do art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej przesłankę przyznania zasiłku celowego jako rekompensaty za poniesioną stratę majątkową w wyniku powodzi, niezależnie od sytuacji materialnej poszkodowanego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Ministra Infrastruktury z 2005 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Plan z 1961 r. był obowiązujący, wykluczając przyznanie byłemu właścicielowi własności czasowej.

W przypadku nabycia z mocy prawa mienia Skarbu Państwa, pojęcie „władania” musi być oparte na formalnym tytule prawnym; samo faktyczne korzystanie z nieruchomości bez takiego tytułu nie wystarcza do zastosowania art. 60 ust. 1 ustawy reformującej administrację publiczną.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy przepis został oczywiście i bezspornie naruszony, niemożliwa jest odmiennej wykładni. Nie stwierdzono rażącego naruszenia przy różnych interpretacjach art. 59 uggiwn. Skarga kasacyjna, ostatecznie oddalona.

Zasiłek celowy na usuwanie skutków powodzi we wrześniu 2024 r. przyznawany jest obligatoryjnie zgodnie z art. 69a nowelizacji ustawy, niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej wnioskodawcy, stanowiąc lex specialis względem ustawy o pomocy społecznej.

Zaskarżenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na inwestycyjne plany właścicieli działek nie znajduje podstaw prawnych, gdy ingerencja w prawo własności jest zgodna z ustaleniami planu wynikającymi z władztwa planistycznego gminy oraz uzasadniona interesem publicznym.

W przypadku błędnego zastosowania przepisów postępowania budowlanego, właściwe jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż jedynie pełne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych zapewnia prawidłowość zastosowania prawa budowlanego (art. 138 § 2 K.p.a.).

Niekompletność ustaleń faktycznych przez organ I instancji w zakresie posiadania samoistnego uzasadnia decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest właściwe w kontekście zapewnienia prawidłowej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Nie istnieje możliwość wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego jedynie w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, jeśli przepisy nie przewidują takiej procedury. Decyzje administracyjne mogą być kwestionowane wyłącznie w ramach przewidzianych postępowań o stwierdzenie nieważności.

Drogi publiczne są wyłączone z obrotu prawnego i nie podlegają nabyciu prawa użytkowania przez podmioty inne niż publiczne. Zawłaszczenie części takiej drogi przez ogród działkowy nie spełnia przesłanek do uznania jej za część ogrodu w rozumieniu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

W przypadku opieki naprzemiennej, zgodnie z orzeczeniem sądu, świadczenie wychowawcze ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy przysługującej kwoty, niezależnie od formalnego ujęcia opieki w orzeczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Gminy Miasta Gdyni, uznając, że nie wykazała ona przesłanek do nieodpłatnego przekazania nieruchomości, a wyrok Sądu I instancji, uwzględniający uznaniowość decyzji, odpowiadał prawu.

NSA potwierdza zasadność umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA, uznając, że upływ trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji czyni postępowanie bezprzedmiotowym, co jest zgodne z Konstytucją i nie narusza zasady równości obywateli wobec prawa.

Nieprzedstawienie przez Polskie Koleje Państwowe S.A. stosownych decyzji lub umów uprawniających do zarządu gruntami kolejowymi powoduje, iż nieruchomości te w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa stały się własnością gmin, czego PKP nie może skutecznie kwestionować.