Postępowanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej ogranicza się wyłącznie do badania przesłanek rażącego naruszenia prawa. Opodatkowanie przesunięć pieniężnych między małżonkami nie stanowi takiego naruszenia.

W przypadku skargi kasacyjnej NSA jest związany jej granicami i zasadniczo nie ma kompetencji do kontroli legalności poza zakresem zaskarżenia. Zarzuty muszą być wyraźnie ujęte, a ich uzasadnienie przejrzyste i klarowne.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, zwracając sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na obciążenia proceduralne i materialne. Ustalono konieczność pełnego wyjaśnienia rzeczywistych okoliczności transakcji oraz rozstrzygnięcie o istnieniu karuzeli podatkowej i ewentualnym nadużyciu podatkowym.

Opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb z tworzywa sztucznego stanowi element podstawy opodatkowania VAT, gdyż pozostaje w bezpośrednim związku z dostawą towaru i spełnia kryteria określone w art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Organ podatkowy, przy odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od podatku, może opierać się wyłącznie na danych z ewidencji, a brak terminowego zgłoszenia nabycia spadku uniemożliwia wydanie zaświadczenia bez przeprowadzania postępowania podatkowego.

Przychód z odpłatnego zbycia akcji powstaje jedynie w przypadku otrzymania ekwiwalentu. W przypadku jego braku, nie zachodzi przesłanka opodatkowania tego przychodu jako przychodu z kapitałów pieniężnych, lecz jedynie jako dochód z praw majątkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty kasacyjne były nieskorelowane oraz niepoprawnie uzasadnione, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej dotyczącej odmowy wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawy wznowienia postępowania podatkowego, określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie obejmują dowodów i okoliczności znanych w trakcie pierwotnego postępowania, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ustawy o VAT nie przysługuje w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a ciężar wykazania związku podatku naliczonego z realnym zdarzeniem gospodarczym obciąża podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną E. sp. z o.o., uznając, że ograniczenie dostępu do pełnych danych zawartych w dokumentach dotyczących innego podmiotu jest zgodne z zasadami ochrony informacji niejawnych i interesu publicznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdzając, że nieruchomość związana z działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu, niezależnie od faktycznego jej wykorzystania, z uwagi na potencjalne związanie z działalnością.

W świetle art. 24 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), w przypadku zawarcia przez podatnika umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa z zastrzeżeniem terminu, nie jest możliwe przypisanie uzyskanego z tej transakcji przychodu do jednego roku podatkowego, a kosztów

Zaliczki na poczet zysku wypłacane komplementariuszowi nie są opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym w trakcie roku. Spółka komandytowa nie ma obowiązku poboru takiego podatku, gdyż faktyczny dochód z udziału w zyskach ustalany jest po zakończeniu roku podatkowego.

Kwoty przelane na konto podatnika przez osoby trzecie, które nie znajdują uzasadnienia w świadczeniach umownych, stanowią dla podatnika przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Grunty związane z linią kolejową, co do której wydana została decyzja wygaszająca decyzję o likwidacji, mogą stanowić samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Prokuratora, uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprawnie uchyliło decyzję organu I instancji, gdy sprawa wymagała pełnego postępowania dowodowego. Prawidłowość decyzji kasatoryjnej wynikała z konieczności ochrony zasady dwuinstancyjności.