Zmiana warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymaga wydania nowej decyzji środowiskowej, a postępowanie dotyczące takich zmian należy uznać za bezzasadne i podlegające umorzeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Kazimierza Wielkiego jest zgodny z prawem, nie narusza ustaleń Studium i nie przekracza władztwa planistycznego gminy, przy jednoczesnym respektowaniu interesów właścicieli nieruchomości.

Organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania jako strona jedynie z tytułu zgodności z celami statutowymi; wymagane jest uzasadnienie obecności interesem społecznym, co nie zostało wykazane przez Stowarzyszenie.

Stowarzyszenie nie posiada legitymacji strony w postępowaniach nieważnościowych decyzji wodnoprawnych, z uwagi na brak indywidualnego interesu prawnego oraz ograniczenia wynikające z przepisów art. 401 i 402 ustawy Prawo wodne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że wniosek z 16 lutego 2024 r. jako jedyny zainicjował postępowanie, a wcześniejsze interwencje nie były równoznaczne ze skutecznym wszczęciem postępowania. Bezczynność organu nie miała rażącego charakteru, wyłączając m.in. możliwość przyznania skarżącemu sumy pieniężnej.

Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych nie stanowi przepisu odrębnego w rozumieniu art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, przez co nie może być stosowany przy wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych.

Roboty budowlane polegające na montażu drzwi w istniejącym otworze budynku mieszkalnego nie stanowią ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku, zatem nie podlegają regulation administracyjnoprawnej i nie wymagały pozwolenia na budowę, tym samym brak przesłanek do działania organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Nie jest wystarczające samo powołanie się na wiedzę o inwestycji do podważenia terminu dla wniosku o wznowienie postępowania; istotnym jest wykazanie daty uzyskania wiedzy o decyzji administracyjnej.

Prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP przysługuje również spadkobiercom właściciela, który nie spełniał warunku repatriacji, pod warunkiem opuszczenia byłego terytorium RP w związku z wojną.

W postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez gminę własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ciężar dowodu spełnienia przesłanek ustawowych spoczywa na wnioskodawcy. Organ administracyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia poszukiwań dowodów, które powinny być dostarczone przez stronę.

Nie stwierdza się przesłanek do uznania decyzji nacjonalizacyjnej za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zdolność zatrudnienia zakwalifikowanego przedsiębiorstwa była większa niż 50 pracowników na dzień 5 lutego 1946 r.

Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości musi zawierać precyzyjne określenie zabezpieczenia wierzytelności przez hipotekę, uwzględniającą szczegółowe oznaczenie wierzytelności oraz przedmiotu jej zabezpieczenia.