Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ interpretacyjny nie może zmieniać zasugerowanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, a wszelkie oceny prawne muszą odnosić się do opisu przedstawionego we wniosku. Zaskarżona interpretacja naruszała przepisy proceduralne, co skutkowało uchyleniem zarówno interpretacji, jak i wyroku sądu pierwszej instancji.

Brak świadomości członka zarządu co do rzeczywistej sytuacji finansowej spółki lub prawidłowej wysokości jej zobowiązań podatkowych nie wyłącza jego odpowiedzialności, gdyż do jego obowiązków należy stałe monitorowanie stanu finansów spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż złożona skarga kasacyjna nie wykazała wpływu rzekomych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy, przez co nie zaszły podstawy do jej uwzględnienia, a wcześniejsze wyroki nie wiążą innych postępowań o odmiennym stanie prawnym i faktycznym.

Uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez WSA było konieczne z powodu naruszenia prawa do wysłuchania Podatnika poprzez przeprowadzenie posiedzenia niejawnego bez umożliwienia mu pisemnego zabrania głosu.

Odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona poprzez powoływanie się na brak wiedzy o stanie finansów spółki, gdyż obowiązkiem zarządu jest stałe monitorowanie jej kondycji i terminowe podjęcie działań upadłościowych.

W przypadku posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, który deklaruje ją jako środek trwały w działalności gospodarczej, podwyższone stawki opodatkowania mogą znaleźć zastosowanie, mając na uwadze związek z działalnością gospodarczą. Zarzuty kasacyjne muszą spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie nie podlegają skutecznej kontroli sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, iż niedochowanie 6-miesięcznego terminu zgłoszenia nabycia praw majątkowych skutkuje utratą prawa do zwolnienia podatkowego, co jest zgodne z przepisami ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług, nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania normowanej przez art. 29a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.).

Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu umów najmu jest każda osoba, która faktycznie świadczy usługi wynajmu, niezależnie od podpisania umowy najmu przez oboje małżonków. Istotne jest ekonomiczne wykonanie usługi, nie tylko formalna strona umowy.

Nieuprawnione jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 k.p.a., gdy u.p.e.a. zawiera samodzielne przesłanki zawieszenia. Przesłanki zawieszenia wynikające z k.p.a. stosuje się jedynie uzupełniająco, przy niekompletnej regulacji u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sytuacji braku wyraźnej regulacji ustawowej, dyrektor IAS może stosować zasadę chronologii zabezpieczeń do ustalania kolejności zaspokojenia wierzytelności, pod warunkiem jej logicznego uzasadnienia.

Obiekt budowlany, który spełnia kryteria budynku określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od stanu technicznego i faktu posiadania instalacji, jeżeli spełnia wymogi trwałego związania z gruntem, posiadania przegród budowlanych, fundamentów i dachu.

Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z art. 240 § 1 o.p. musi być złożony terminowo i oparty na przesłankach tam określonych. Wnioski spóźnione lub oparte na niezgodnych przesłankach podlegają oddaleniu.

Organ egzekucyjny jest uprawniony do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdy dalsza egzekucja będzie bezskuteczna, a brak jest perspektyw na wyegzekwowanie środków przewyższających koszty egzekucyjne. Skarga kasacyjna C. sp. z o.o. oddalona.

Naruszenie przez skarżącego terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz brak wykazania nowych okoliczności prawnych lub faktycznych uniemożliwiają wznowienie postępowania podatkowego, co uzasadnia odmowę merytorycznego rozpatrzenia wniosku przez organy administracji.

Budynki mieszkalne wynajmowane przez podmiot gospodarczy na cele mieszkaniowe najemców nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż wynajem taki nie przekształca ich funkcji mieszkaniowej na działalność gospodarczą.