Złożenie planu miejscowego uchwalonego zgodnie z istniejącymi opracowaniami geologicznymi jest zgodne z wymogiem studium, a dokumentacja geologiczna jest pomocnicza przy określaniu warunków i możliwości zabudowy.

Decyzja inwestora wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowań, gdy planowana budowa kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; uchybienia w zakresie obliczenia DJP prowadzą do rażącego naruszenia prawa.

Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie ma legitymacji procesowej do żądania wyjaśnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1957 r., gdyż nie nabyła własności nieruchomości w drodze umowy cywilnej ze spółdzielnią, a jedynie posiadanie i prawa z nakładów. Wywłaszczenie przenosiło własność na Skarb Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie nakładają obowiązku procedowania w jednym postępowaniu wobec wszystkich zobowiązanych osób. Brak jest podstaw do połączenia kilku postępowań w jedną całość, nawet jeśli dotyczą tej samej osoby w ramach odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

Dla ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagane jest uprzednie rozpoznanie geologicznych uwarunkowań terenów osuwiskowych zgodnie ze Studium, co musi być uwzględnione przez sąd administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Planowanie przestrzenne należy do zadań własnych gminy, co obejmuje decyzje ostateczne dotyczące parametrów zabudowy.

Brak wykazania indywidualnego interesu prawnego przez członka wspólnoty mieszkaniowej wyklucza jego przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Domniemanie prawne wynikające z wpisu w księdze wieczystej jest w pełni wiążące i nie można go obalić przed organami administracji bez odpowiednich dowodów. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając poprawność procedury i materialne rozstrzygnięcie WSA.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 maja 2016 r. została prawidłowo uznana za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z powodu skierowania jej do podmiotów nie będących prawowitymi stronami, co skutkowało oddaleniem skarg kasacyjnych.

Odmowa przyznania zasiłku celowego nie narusza prawa, gdy organ podejmuje uznaniową decyzję o jego nieprzyznaniu, kierując się oceną niezbędności potrzeby oraz dostępnością ograniczonych środków pomocy społecznej.

Uchwała w zakresie § 7 ust. 14 pkt 1 i 3 naruszała prawo przez wprowadzenie zakazu lokalizacji wolnostojących masztów w planie miejscowym, co było sprzeczne z art. 46 ust. 1 u.w.r., wykluczającego zakazy bezwzględnego ograniczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest zgodny z Konstytucją i prawodawstwem międzynarodowym. Postępowania wszczęte po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji administracyjnej ulegają umorzeniu z mocy prawa, co realizuje konstytucyjną zasadę pewności prawa.

Brak mechanizmów kompensacyjnych w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. powoduje, że wprowadzenie uchwałą krajobrazową obowiązku dostosowania legalnych tablic reklamowych, bez zapewnienia odszkodowania, narusza prawa majątkowe, skutkiem czego uchwała jest częściowo nieważna.

Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, stwierdził, że dokumenty geologiczne stanowią dostateczną bazę do rozpoznania geologicznego przy planowaniu przestrzennym. Sprawa wymaga ponownej oceny pod kątem innych aspektów naruszenia prawa.

Zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa o planie zagospodarowania obszaru "Zakamycze" nie naruszała prawa, a ograniczenia zabudowy były zgodne z jej treścią oraz przestrzenno-prawnymi przesłankami bezpieczeństwa publicznego i ochrony środowiska.