W sprawie wpisu krajobrazu do rejestru zabytków, uchylenie decyzji organu I instancji ze względu na istotne braki dowodowe i naruszenie przepisów proceduralnych jest uzasadnione. Skarga kasacyjna T.N. nie wykazuje naruszenia art. 151a § 1 p.p.s.a., a decyzja organu II instancji pozostaje w mocy.

Brak pełnej dokumentacji doręczenia decyzji z 1950 r. nie wyklucza możliwości uznania jej za skutecznie doręczoną z zastosowaniem domniemania faktycznego, co uprawnia do umorzenia postępowania nadzorczego po upływie 30 lat od domniemanego doręczenia.

Z upływem terminu sześciu miesięcy od doręczenia zawiadomienia o nieuzgodnieniu orzeczenia regulacyjnego, dochodzenie roszczeń nieważnościowych poprzez zawieszone postępowania staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia ich umorzenie zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Ujęcie obiektu w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków nie przesądza o obowiązku jego wpisania do rejestru zabytków. Wpis wymaga wykazania jego szczególnych wartości artystycznych, historycznych bądź naukowych na tle innych obiektów.

Postępowanie o skreślenie zabytek z rejestru nie jest powtórną kontrolą zasadności wpisu. Utrata wartości historycznej musi być znaczna i wykazana, a nowe ustalenia naukowe muszą dowodzić błędnego wpisu. Decyzja Ministra o odmowie skreślenia była prawidłowa.

Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed ponad 30 laty, oparta na art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej KPA, jest zgodna z obowiązującym prawem, mimo zarzutów sprzeczności z Konstytucją RP.

Wpis nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału w postępowaniu narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, co skutkuje niezgodnością takiego wpisu z prawem.

Ogłoszenie o procedurze planistycznej w sposób zgodny z przyjętymi zwyczajami miejscowymi jest wystarczające dla zachowania legalności uchwały. Przeznaczenie terenu pod parking zgodne ze Studium nie narusza władztwa planistycznego gminy.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.

Nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w sposób przewidziany w u.g.g.w.n. podlegają komunalizacji według art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej; oddalenie kasacji PKP.

Zwrot podania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na brak właściwości rzeczowej w wyniku zmian prawa był uzasadniony, a proceduralna zwłoka nie wpływała na wynik sprawy.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest istnienie ścisłego związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a faktycznym zakresem opieki nad osobą niepełnosprawną. Fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i potrzeba stałej opieki musi być uwzględniana przez organy przy rozpatrywaniu wniosków.

Nieruchomość Skarbu Państwa, pozostająca bez udokumentowanego prawa zarządu przez PKP na dzień 27 maja 1990 r., podlegała komunalizacji z mocy prawa na rzecz gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość ustalenia opłaty planistycznej wynikającej z wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, odrzucając zarzuty skarżącego co do naruszeń w zakresie ekspertyzy operatu szacunkowego oraz błędnej wykładni prawa.