Posiadanie co najmniej jednego dodatkowego miejsca zamieszkania na byłym terytorium RP, zgodne z przedwojennymi regulacjami, spełnia przesłankę domicylu z art. 2 pkt 1 ustawy z 2005 r., uzasadniając prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem zrealizowanie celu wywłaszczenia wyklucza możliwość zwrotu nieruchomości, niezależnie od późniejszych zmian zagospodarowania terenu. Elementy zieleni uważa się za uzupełniające realizacji celu wywłaszczenia na potrzeby służb mundurowych.

Decyzje związane podlegają uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 154 k.p.a., jeśli za takim działaniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, w kontekście zmieniającej się wykładni przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wywłaszczona nieruchomość nie jest zbędna na cel wywłaszczenia, gdyż cel ten został zrealizowany. Budowa Zakładów C. i towarzyszącej infrastruktury, w tym stref ochronnych, uzasadnia zatem odmowę zwrotu nieruchomości byłym właścicielom.

Nieuzasadniona jest skarga kasacyjna wobec wyroku oddalającego roszczenia spółki dotyczące akceptacji kryterium limytowego dla Listeria monocytogenes, gdyż przepisy, na które się powołano, nie wymagają takiej akceptacji organu.

Art. 130 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. i może być stosowany do czynów po tej dacie. W przypadku recydywy, kara pieniężna jest zgodna z prawem, niezależnie od przesłanek wcześniejszego ukarania, co nie narusza zasady lex retro non agit.

Dostęp do akt postępowania karnego regulują przepisy Kodeksu postępowania karnego, które jako przepisy szczególne wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec tych akt. Skarga kasacyjna w sprawie dostępu do akt zakończonego postępowania karnego została oddalona.

Gdy wniosek o informację dotyczy dokumentu prywatnego, a nie publicznego, brak jest podstaw prawnych dla wydania decyzji odmownej na podstawie tajemnicy przedsiębiorstwa; uzasadnienie takiej decyzji musi jednak spełniać wymogi uzasadniające pełne zrozumienie stanu prawnego i faktycznego sprawy.

Art. 154 k.p.a. może być stosowany do decyzji związanych, jeśli zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej leży w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Wyłączenie możliwości weryfikacji takich decyzji narusza zasadę praworządności.

Odwołania na postanowienia odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego muszą wskazywać nowe dowody lub okoliczności nieznane organowi w chwili wydania decyzji, a wnioski o wznowienie muszą być składane terminowo, zgodnie z art. 148 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W przypadku braku formalnej decyzji administracyjnej pozbawiającej prawa do nieruchomości, nie można dochodzić odszkodowania w trybie administracyjnym. Roszczenia należy realizować drogą cywilnoprawną.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych dotyczących wysokości opłaty adiacenckiej ustalonej na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, przy braku usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi.

Cel wywłaszczenia nieruchomości na rzecz budowy osiedla mieszkaniowego został zrealizowany. Wobec tego niemożliwy jest jej zwrot na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nawet jeśli przedmiotowa nieruchomość jest obecnie użytkowana w inny sposób, o ile jej obecne wykorzystanie spełnia pierwotny cel wywłaszczenia.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest wykazanie bezpośredniego i ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, co nie zostało wykazane przez skarżącą.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie uniemożliwia opiekującemu się małżonkowi podjęcia zatrudnienia oraz gdy brak jest związku między rezygnacją z pracy a sprawowaniem tej opieki.

Odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego nie narusza przepisów proceduralnych, gdy nowe dowody są tylko formalnymi reprodukcjami istniejących dokumentów, a więc nie spełniają przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczących wznowienia.

Skarga kasacyjna na bezczynność organu w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie może być skutecznie oparta na sporze co do oceny faktycznych okoliczności stanu rzeczy przez sąd pierwszej instancji, bez odpowiedniego wskazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego.