Przesłanki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 2e u.p.s. w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej muszą uwzględniać wnioski stron o zwolnienie z opłaty złożone na podstawie art. 64 u.p.s. oraz składające się na nie okoliczności faktyczne, co naruszone prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji.

W postępowaniu o stwierdzenie uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami, decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu może stanowić wystarczający dowód istnienia zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., bez konieczności powoływania się na uprzednie decyzje. Decyzje te należy oceniać zgodnie z uchwałą NSA z 2024 r.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym, a postępowanie o jej unieważnienie wszczęte po upływie 30 lat, umorzone z mocy prawa.

Postępowania administracyjne wszczęte po 30 latach od ogłoszenia lub doręczenia decyzji, niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, ulegają umorzeniu z mocy prawa. Skarga kasacyjna przeciwko takiemu rozstrzygnięciu nie znajduje uzasadnienia w prawie materialnym ani procesowym.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, muszą być szczegółowo uzasadnione w skardze kasacyjnej. Brak wykazania wpływu naruszeń skutkuje oddaleniem skargi.

Osoba niespokrewniona, ustanowiona niezawodową rodziną zastępczą, nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy na tej osobie nie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnego, nawet jeśli rezygnuje z zatrudnienia dla opieki nad nim.

Zasady ustalania minimalnych odległości lokalizacji turbin wiatrowych od budynków mieszkalnych zgodnie z ustawą wiatrakową nie podlegają notyfikacji jako przepisy techniczne, a ocena proporcjonalności tych przepisów należy do organów administracji publicznej.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej w rozumieniu Prawa wodnego, a rów melioracyjny nie stanowi jego elementu. Odprowadzanie wody do rowu nie gwarantuje retencji, co uzasadnia opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji.

Działka nr ewid. […] nie znajduje się na obszarze objętym systemem kanalizacji otwartej. Odprowadzanie wód deszczowych do rowu melioracyjnego bez urządzeń retencyjnych nie spełnia przesłanek wyłączenia obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie od opłaty za zmniejszenie retencji, o ile rów nie jest częścią oficjalnej gminnej sieci kanalizacyjnej.

Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności G.K. do zawodowej służby wojskowej pozostaje w mocy; wcześniejsze przyznanie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej nie ma wpływu na ocenę zdolności do służby zawodowej.

Decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1998 r., stanowi wystarczający dowód dla potwierdzenia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co potwierdza wykładnia NSA.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o warunki zabudowy. Brak miejscowego planu nie uzasadnia automatycznie zawieszenia postępowania.

Decyzja administracyjna o ustaleniu warunków zabudowy, która nie narusza istotnie przepisów K.p.a. oraz u.p.z.p., jest zgodna z prawem i prawidłowo chroni interesy publiczne i prywatne, nawet jeśli określone warunki zabudowy nie implikują obowiązków w projekcie budowlanym.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.