Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu przebudowy linii energetycznej jest zgodna z prawem, spełnia wymogi celu publicznego i interesu społecznego zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stosowanie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do przebudowy inwestycji publicznych, a nie tylko do nowych inwestycji. Skarga kasacyjna, zarzucająca błędną wykładnię prawa, zostaje oddalona z braku usprawiedliwionych podstaw.

NSA oddala skargę kasacyjną Ministra, potwierdzając, że decyzja Wojewody o komunalizacji nieruchomości była niezgodna z prawem, gdyż nie spełniała przesłanek własności państwowej w dacie komunalizacji. Potwierdza również, że decyzje specyfikujące niepodpadanie działek pod dekret reformy rolnej obalają domniemania prawne ksiąg wieczystych.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie została oddalona, bowiem decyzja odmowna w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości była obarczona błędem prawnym dotyczącym wymogu dokumentacji roszczenia w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja komunalizacyjna przekazująca nieruchomość gminie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa w dacie relewantnej do jej komunalizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o zwolnienie z opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być rozpatrzony podczas ustalania tych opłat. Zaniedbanie tego obowiązku stanowi uchybienie skutkujące uchyleniem decyzji.

Działka przeznaczona na drogę dojazdową nie wyklucza zastosowania art. 134 ust. 3 u.g.n., jeśli aktualne wykorzystanie zwiększa jej wartość. Uwzględnienie błędnego przeznaczenia może prowadzić do pomniejszenia odszkodowania.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Warszawie, oddalająca skargę na decyzję komunalizacyjną, została oddalona przez NSA z uwagi na prawidłowość ustaleń co do braku własności Skarbu Państwa nad sporną nieruchomością oraz spełnienia przesłanek komunalizacji.

Szkic geodezyjny znany w pierwotnym postępowaniu nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co wyklucza wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż złożenie do depozytu sądowego części odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowi spełnienie roszczenia odszkodowawczego, co wyklucza zasadność żądania dodatkowej wypłaty tego odszkodowania.

Organ odwoławczy nie może wydać decyzji pogarszającej sytuację strony bez rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego. Decyzja zmniejszająca kwotę zasiłku celowego narusza art. 139 k.p.a. w braku takich okoliczności.

Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego będąca wynikiem uznania administracyjnego, nie wymaga uchylenia, jeżeli organy prawidłowo ustalają stan faktyczny i zakres uznania nie jest nadużyty, nawet jeśli istnieje niezadowolenie z wysokości przyznanego świadczenia.

Ponaglenie z art. 37 k.p.a. nie inicjuje odrębnego postępowania administracyjnego i nie może skutkować jego odmową na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Właściwe jest rozpoznanie ponaglenia zgodnie z trybem wskazanym w art. 37 § 6 k.p.a., nawet bez toczącego się postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że depozyt sądowy odszkodowania równa się jego wypłacie, a skarga kasacyjna, nie wykazując uchybień proceduralnych ani materialnych, podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna Uniwersytetu [...] od wyroku WSA została oddalona, ponieważ nie wykazano żadnych usprawiedliwionych podstaw naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji w kontekście zarzutów kasacyjnych, które odnosiły się do działań organu administracyjnego, a nie sądu.