Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że marnotrawienie świadczeń opiekuńczych i niewłaściwa współpraca z placówką mogą stanowić przesłankę odmowy skierowania do środowiskowego domu samopomocy, pod warunkiem spełnienia proceduralnych obowiązków organu administracji.

Brak wskazania w decyzji podziałowej klauzuli przejścia prawa własności z mocy art. 98 ust. 1 u.g.n. oraz pominięcie wyraźnego oznaczenia stron nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Podział nieruchomości musi respektować wymóg zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; minimalna powierzchnia działek budowlanych jest parametrem ustalania dopuszczalności podziału nieruchomości.

Zgodnie z treścią art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, postępowanie w sprawie naruszeń tego prawa wszczyna się wyłącznie z urzędu. Organ nadzoru budowlanego nie ma obowiązku podejmowania działań na wniosek osoby powołującej się na interes prawny. NSA podtrzymuje konieczność zasady oficjalności w tych sprawach.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja administracyjna o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oparta na specustawie drogowej, podlega ocenie legalności w oparciu o stan faktyczny i prawny z dnia jej wydania, zachowując prymat interesu publicznego nad interesami prywatnymi.

Decyzja o oddaleniu wniosku o wznowienie postępowania jest zasada, gdy nowe dowody lub okoliczności faktyczne nie wykazują istotnego wpływu na pierwotną decyzję, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ustalone zgodnie z operatem szacunkowym, uwzględniającym planistyczne przeznaczenie działki, spełnia wymogi specustawy drogowej i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarga kasacyjna była niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny: Organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien badać, czy kilka pozwolenie na budowę, udzielone w krótkim okresie czasu, przez tego samego inwestora, nie dotyczy jednego zamierzenia w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, nawet jeśli inwestor nie ujawnia zamiaru etapowania.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która odstąpiła od nakładania obowiązku naprawczego z uwagi na montaż urządzeń zgodnie z prawem, nie narusza przepisów rażąco i znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie wymagając stwierdzenia jej nieważności.

Zgodność decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznaje się przez Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową, wobec czego oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną. Przyjęto, że brak terminowego uzupełnienia braków projektu nie musi skutkować obligatoryjną odmową decyzji.

Skarżący nie został uprawniony do zasiłku celowego, gdyż nie współpracował z instytucjami pomocy społecznej, co naruszyło przepisy ustawy o pomocy społecznej, zgodne z zasadą pomocniczości.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie; uchwała o planie zagospodarowania przestrzennego nie naruszała prawa własności, a wprowadzone ograniczenia były racjonalne i zgodne z zasadą proporcjonalności. Władztwo planistyczne gminy mieściło się w granicach prawa, uwzględniając interesy prywatne i społeczne.

Zgoda wszystkich stron na wzruszenie decyzji ostatecznej, wymagane przez art. 155 k.p.a., musi być wyraźna. Brak tej zgody uniemożliwia zmianę decyzji rozbiórkowej wydanej na podstawie przepisów prawa budowlanego.

Oddalenie skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta m.st. Warszawy wobec prawidłowej decyzji umorzeniowej Ministra Finansów z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na niespełnienie przesłanek ustawy z 1968 r. dotyczących obywatelstwa.