Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu wynikowego z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego naruszonymi przez organ albo wadliwie ocenionymi przez sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wyłącznie wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia uniemożliwia kontrolę kasacyjną, a nie gdy stanowi jedynie

Nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest zasadne, jeżeli adresat prawidłowego wezwania bez obiektywnie usprawiedliwionej przyczyny nie wykonuje w terminie obowiązku procesowego. Organ nie ma obowiązku wykazywania, że uchybienie spowodowało rzeczywiste przedłużenie postępowania, a późniejsze wykonanie wezwania nie niweczy automatycznie podstawy wymierzenia

Wezwanie zobowiązanego do okazania uprzednio zajętych ruchomości albo wskazania miejsca ich przechowywania, wydane na podstawie art. 98 § 1b u.p.e.a., ma charakter materialno-techniczny i nie jest samodzielną czynnością egzekucyjną w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Termin do wniesienia skargi na zajęcie ruchomości biegnie od doręczenia dokumentu stanowiącego podstawę zajęcia, a nie od doręczenia

Kara porządkowa z art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej może zostać nałożona, jeżeli adresat prawidłowo doręczonego wezwania bez obiektywnie usprawiedliwionej przyczyny nie wykona w terminie obowiązku przedłożenia dokumentów lub złożenia wyjaśnień. Jej zastosowanie nie jest uzależnione od wykazania, że uchybienie spowodowało rzeczywiste przedłużenie postępowania, a późniejsze wykonanie wezwania nie

Art. 100 § 1 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do wszczęcia na wniosek zobowiązanego postępowania o ponowne pozostawienie zajętych ruchomości pod jego dozorem, gdyż poborca skarbowy działa w tym zakresie z urzędu. Jeżeli zobowiązany nie zapewnia organowi dostępu do ruchomości, nie daje rękojmi ich należytego przechowania, co uzasadnia odebranie dozoru na podstawie art. 100 § 2 u.p.e.a. oraz odmowę wszczęcia