Zaskarżona decyzja organu administracyjnego uznająca brak dostępu inwestycji do drogi publicznej została wydana z naruszeniem prawa, gdyż dostęp poprzez drogę wewnętrzną jest wystarczający do zatwierdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna dotyczyć wyłącznie przyszłych inwestycji, nawet w toku postępowań legalizacyjnych, chyba że organ nadzoru zadecyduje inaczej.

Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych ponad 30 lat wcześniej podlega umorzeniu z mocy prawa, a NSA potwierdził konstytucyjność tej regulacji.

Długotrwałe niewydanie decyzji przez organ administracyjny stanowi przejaw bezczynności i przewlekłości postępowania, które w niniejszej sprawie nosiły cechy rażącego naruszenia prawa, uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość tego stanowiska sądu niższej instancji.

Podmiot, który wykazuje interes prawny wynikający z następstwa prawnego po współwłaścicielu nieruchomości, posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dot. stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Organ administracyjny musi wszechstronnie rozpatrzeć materiał dowodowy wykazujący prawa własności do nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna nie zawierała zasadnych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję organów administracyjnych, jest zgodny z prawem; brak wnikliwej analizy dowodów przez organy narusza przepisy KPA.

W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.

Uchwała Rady Miejskiej w ... dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawierająca zakaz zabudowy na terenach rolniczych, jest zgodna z prawem. Rada, działając w ramach władztwa planistycznego, zastosowała adekwatne ograniczenia, chroniąc interes publiczny i zachowując spójność z istniejącym studium, nie naruszając zasady proporcjonalności.

Wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. III OSK 2873/24: Instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie może być traktowana jako sortownia, gdy jej technologia spełnia wymogi najlepszych dostępnych technik. Brak prawidłowego wyjaśnienia tego aspektu uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej.

Instalacje do przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych mogą stosować technologie alternatywne wobec mechaniczno-biologicznych, o ile spełniają normy najlepszych dostępnych technik zgodnie z prawem unijnym, co wyklucza bezwzględną preferencję jednej technologii przez prawo krajowe.

Obowiązek przeprowadzenia remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji spoczywa na podmiocie prawnym odpowiedzialnym za zanieczyszczenie, co zostało potwierdzone po dokładnej analizie dowodowej i proceduralnej.

Nieprawidłowe uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uniemożliwia kontrolę sądową jego decyzji. Wadliwość uzasadnienia wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd, ze szczególnym naciskiem na pełne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia co do zasady reprezentacji ROD.

NSA stwierdził brak usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, podtrzymując tezę, że postępowanie nieważnościowe wobec decyzji uchylonej nie jest bezprzedmiotowe, z uwagi na skutki ex tunc stwierdzenia nieważności decyzji.