Art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, w połączeniu z art. 460 ust. 5, wymaga 10-letniego okresu zawodowej służby wojskowej bez doliczania okresu służby w innych formacjach dla uzyskania świadczenia przy samodzielnym wypowiedzeniu służby.

W braku wykazania związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, NSA uznaje, że nie zachodzą przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Instalacja dodatkowych anten stanowiła nielegalną rozbudowę stacji bazowej, wymagającą pozwolenia na budowę. Skarga kasacyjna została oddalona po ocenie, że organ nadzoru budowlanego prawidłowo zastosował przepisy dotyczące samowoli budowlanej oraz obowiązków inwestora w procesie legalizacyjnym.

NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, iż orzeczenie z 1956 r. weszło do obrotu prawnego poprzez doręczenie, a procedura stwierdzenia nieważności decyzji nie obejmuje odrębnego stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże nie było to rażące naruszenie prawa, co uzasadnia brak obowiązku podjęcia dodatkowych działań przez organ.

Oddalenie skargi kasacyjnej. Orzeczona kara dyscyplinarna zwolnienia ze służby jest właściwa i współmierna do ciężaru popełnionego przewinienia, oraz stopnia zawinienia skarżącego, z uwzględnieniem charakteru służby wojskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozszerzona kontrola Okręgowego Inspektora Pracy w przedsiębiorstwie była legalna i zgodna z przepisami Konwencji MOP nr 81 oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, uzasadniając oddalenie zarzutów skargi kasacyjnej.

Nabycie mienia Skarbu Państwa przez gminę z mocy prawa na mocy ustawy o samorządzie terytorialnym wyłącza spełnienie przesłanek publicznego użytku, jeżeli dowody nie wykazują faktycznego wykonywania zadań publicznych; powództwo kasacyjne w tym zakresie bezzasadne.

Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania przez umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa po upływie 30 lat od decyzji wywłaszczeniowej, zostaje oddalona jako niezasadna. Nowelizacja k.p.a. wprowadzająca to umorzenie jest zgodna z Konstytucją RP.

W przypadku przekroczenia ustawowego terminu do wydania decyzji administracyjnej, organ ponosi odpowiedzialność za zwłokę, w tym w formie kary pieniężnej, o ile opóźnienie nie wynika z przyczyn niezależnych od organu. Brak zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. co do wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie wpływa na bieg terminu.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, uznając że organ nie spełnił obowiązku realizacji wytycznych z wcześniejszego wyroku oraz że art. 188 Prawa wodnego prawidłowo odnosi się do kosztów utrzymania urządzeń wodnych przez podmioty czerpiące z nich korzyści.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.