Po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organ pierwszej instancji nie nabywa ponownie prawa do wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku, a zwrot taki musi zostać dokonany przed upływem terminu z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym powinna być uznana za uzasadnioną, gdy odbiega od wartości rynkowej pojazdu z powodu jego specyficznych cech, takich jak kwalifikacja jako pojazd z odzysku. Organ podatkowy nie może zmieniać podstawy bez dostatecznego uzasadnienia i analizy dowodów.

Rekompensaty otrzymywane przez spółkę komunalną od jednostki samorządu terytorialnego, pokrywające koszty netto świadczenia usług publicznych, nie stanowią wynagrodzenia w rozumieniu VAT, jako że działalność ta nie ma charakteru gospodarczego.

Wpłata na poczet zaległości podatkowych powinna być zaliczona na najstarsze zobowiązanie podatkowe, jeśli podatnik nie wskaże innego tytułu, niezależnie od rodzaju podatku.

Faktury VAT uznane za puste wykluczają prawo do odliczenia podatku naliczonego z powodu ich nierzeczywistego charakteru, co zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w fakturach podatku. Zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych było uzasadnione ze względu na wszczęcie postępowania karnego.

Po uchyleniu decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy, podatkowy organ I instancji nie nabywa wobec upływu terminu zwrotu podatku prawa do dalszego przedłużania tego terminu; naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz zasady zaufania do organów skutkuje uchyleniem postanowień organów podatkowych.

Po wydaniu i doręczeniu podatnikowi deklaratoryjnej decyzji podatkowej, dokonującej weryfikacji zwrotu podatku, organy podatkowe tracą możliwość dalszego przedłużania terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, nawet gdy decyzja ta zostanie uchylona.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ I instancji przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT staje się niedopuszczalne, a wyznaczony wcześniej termin ulega zakończeniu, co eliminuje możliwość jego dalszego przedłużenia. Uchylone później decyzje organów naruszyły zaufanie i przepisy ustawy o VAT.

Statek nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co uniemożliwia zastosowanie ulgi abolicyjnej zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy polsko-norweskiej. Skargę kasacyjną oddalono.

Brak zobowiązania organu podatkowego do weryfikacji istnienia pełnomocnictwa szczególnego bez jego złożenia do akt konkretnej sprawy uniemożliwia uznanie doręczenia za wadliwe, co wyklucza zasadność przywrócenia terminu.

Koszty usług organizacji zakupów, które nie wykazują istotnego podobieństwa z usługami wymienionymi w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., nie podlegają ograniczeniom w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów.

Po wydaniu decyzji wymiarowej organ pierwszej instancji traci możliwość przedłużania terminu zwrotu nadwyżki podatku wynikającej z deklaracji VAT. Niezachowanie ciągłości w działaniach organu skutkuje nieskutecznością postanowień o przedłużeniu terminów zwrotu.

Wartość początkowa środka trwałego winna być określona według przepisów art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., jeżeli niemożliwe było ustalenie ceny nabycia z powodu braku dokumentów potwierdzających całość wydatków. Wartość powinna być ustalona na podstawie operatu szacunkowego, gdy dokumentacja historyczna jest niekompletna.

Wnioskodawca, przedstawiając opis stanu faktycznego oraz opinię prawną, spełnia wymogi formalne wniosku o interpretację podatkową - organ interpretacyjny zobowiązany jest do wydania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów, nie zaś do przerzucania ciężaru oceny prawnej na wnioskodawcę.

Należy odrzucić postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT po wydaniu decyzji wymiarowej, są one prawnie nieskuteczne. Organy nie mogą reaktywować terminu zwrotu po uchyleniu decyzji organu I instancji.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie jest dopuszczalne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku poprzez kolejne postanowienia, gdyż decyzja zamyka procedurę weryfikacyjną, co czyni nowe przedłużenia bezskutecznymi.

Stałe miejsce zamieszkania podatnika nie zwalnia organu z obowiązku doręczania decyzji podlegającego rygorom skutecznego doręczenia, lecz prawidłowo wdrożona procedura doręczenia winna opierać się na przepisach art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, zapewniając skuteczność czynności procesowych.

Do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu dla pracy twórczej wymagane jest wykazanie zarówno powstania utworu, jak i przeniesienia praw autorskich, co nie zostało spełnione w niniejszej sprawie z uwagi na brak jednoznacznych dowodów.

Podatnik, posługujący się fakturami bez rzeczywistego obrotu, nie nabywa uprawnienia do odliczenia podatku VAT, a wszelkie czynności takie są traktowane jako oszustwo podatkowe. Faktyczne wydarzenia gospodarcze muszą być rzeczywiste i udokumentowane.

Po wydaniu decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe oraz upływie terminu zwrotu sporna nadwyżka podatku nie może być dalej przedłużana poprzez kolejne postanowienia organu, nawet jeśli decyzja została później uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż postanowienia wydane przez DKIS naruszają prawo w kontekście zmian stanu prawnego, co uzasadnia ich uchylenie. Interpretacje ogólne nie znalazły tu zastosowania z uwagi na brak tożsamości stanów prawnych.