Odliczenie podatku naliczonego VAT wymaga ustalenia rzeczywistego wykonania usługi objętej fakturą przez jej wystawcę; nie spełnia tego warunku faktura wystawiona przez podmiot fikcyjny.

Wydatek na wyjazd integracyjny pracowników i współpracowników, mający pośredni związek z opodatkowaną działalnością gospodarczą, może być podstawą do odliczenia podatku VAT, o ile służy celom zwiększenia efektywności i wzmocnienia relacji wewnątrz zespołów, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym powinna być uznana za uzasadnioną, gdy odbiega od wartości rynkowej pojazdu z powodu jego specyficznych cech, takich jak kwalifikacja jako pojazd z odzysku. Organ podatkowy nie może zmieniać podstawy bez dostatecznego uzasadnienia i analizy dowodów.

Po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organ pierwszej instancji nie nabywa ponownie prawa do wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku, a zwrot taki musi zostać dokonany przed upływem terminu z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Faktury VAT uznane za puste wykluczają prawo do odliczenia podatku naliczonego z powodu ich nierzeczywistego charakteru, co zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w fakturach podatku. Zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych było uzasadnione ze względu na wszczęcie postępowania karnego.

Po uchyleniu decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy, podatkowy organ I instancji nie nabywa wobec upływu terminu zwrotu podatku prawa do dalszego przedłużania tego terminu; naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz zasady zaufania do organów skutkuje uchyleniem postanowień organów podatkowych.

Po wydaniu i doręczeniu podatnikowi deklaratoryjnej decyzji podatkowej, dokonującej weryfikacji zwrotu podatku, organy podatkowe tracą możliwość dalszego przedłużania terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, nawet gdy decyzja ta zostanie uchylona.

Koszty usług organizacji zakupów, które nie wykazują istotnego podobieństwa z usługami wymienionymi w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., nie podlegają ograniczeniom w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów.

Wartość początkowa środka trwałego winna być określona według przepisów art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., jeżeli niemożliwe było ustalenie ceny nabycia z powodu braku dokumentów potwierdzających całość wydatków. Wartość powinna być ustalona na podstawie operatu szacunkowego, gdy dokumentacja historyczna jest niekompletna.

Wnioskodawca, przedstawiając opis stanu faktycznego oraz opinię prawną, spełnia wymogi formalne wniosku o interpretację podatkową - organ interpretacyjny zobowiązany jest do wydania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów, nie zaś do przerzucania ciężaru oceny prawnej na wnioskodawcę.