Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego na terenie oznaczonym jako grunty uprawne jest zgodna z prawem, gdy zamierzenie inwestycyjne nie spełnia kryteriów zabudowy zagrodowej i jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Precyzyjne i prawidłowe określenie przedmiotu skargi oraz żądania wniosku ma fundamentalne znaczenie dla skuteczności postępowań administracyjnych i sądowych. Postępowanie odszkodowawcze dochodzi do skutku w odpowiednim trybie przed właściwym organem - starostą, co wyklucza jednocześnie zarzut bezczynności Wojewody.

W zakresie skargi na przewlekłość oraz bezczynność Wojewody w postępowaniu o ustalenie odszkodowania brak było przesłanek do jej uwzględnienia, jako że postępowanie takie nie było wszczęte, zaś wniosek strony nie dotyczył kwestii odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest podstaw do uznania Wojewody Mazowieckiego za bezczynnego w rozpoznaniu wniosku dotyczącego ustalenia odszkodowania, ponieważ takie postępowanie nie toczyło się przed Wojewodą. Skarga kasacyjna została oddalona.

NSA stwierdza, iż ocena interesu społecznego z art. 31 § 1 K.p.a. nie powinna obejmować oceny przesłanek definicji zabytku. Właściwe postępowanie administracyjne powinno pozwolić na pełne zbadanie tych wartości.

Prawnie uzasadnione jest nałożenie różniących się stawek opłat zmiennych na pobór wód powierzchniowych, w zależności od celu ich użytkowania. Pobór wody na cele zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi podlega niższej stawce opłat.

Dalsze przetwarzanie danych osobowych wnioskodawcy, który nie zawarł umowy kredytowej, po dokonaniu oceny jego zdolności kredytowej, narusza zasady RODO, w tym zasadę ograniczonego przechowywania danych. Bank oraz instytucje nie mają podstaw prawnych do takiego przetwarzania.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że doręczenie decyzji Wojewody i odmowa przywrócenia terminu były prawidłowe, opierając się na ścisłym zastosowaniu art. 44 k.p.a. oraz domniemaniu prawdziwości dokumentów doręczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Polskich Kolei Państwowych, uznając, że postępowanie sądowe nie wykazało naruszeń przepisów prawa materialnego ani procesowego przez sąd pierwszej instancji.

Nieruchomości pozostające we faktycznym posiadaniu PKP bez udokumentowanego tytułu prawnego na dzień 27 maja 1990 roku podlegają komunalizacji z mocy prawa zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym.

Doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej, jako kompletnego zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, było skuteczne od dnia 28 marca 2023 r., co czyniło wniesione po terminie odwołanie uchybionym. Tym samym decyzja o odmowie przyjęcia odwołania była zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarga kasacyjna Z. sp. z o.o. jest niezasadna, albowiem postępowanie prowadzone przez Wojewodę Mazowieckiego nie dotyczyło ustalenia odszkodowania, a wnioskowane żądanie nie mogło stanowić podstawy zarzutu przewlekłości, co skutkowało oddaleniem skargi.

Decyzja kasatoryjna wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., wymaga wykazania istotnych braków w ustaleniach faktycznych. Jej zastosowanie stanowi wyjątek, który nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Brak współdziałania świadczeniobiorcy z organem pomocy społecznej, w szczególności uniemożliwienie wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego.

Brak współdziałania wnioskodawcy z pracownikami socjalnymi, w szczególności uniemożliwianie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego, zgodnie z postanowieniami ustawy o pomocy społecznej.