Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że częstotliwość i powtarzalność naruszeń prawa przez cudzoziemca uzasadniają cofnięcie zezwolenia na pobyt stały w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Wójta Gminy […], potwierdził zasadność stwierdzenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, uznając brak formalnej decyzji odmownej za niewłaściwe postępowanie organu.

Umieszczenie odpadów na nieczynnym składowisku nie zostało jednoznacznie sklasyfikowane jako magazynowanie lub składowanie, co wymaga ponownego rozpoznania i zdroworozsądkowej oceny organów administracyjnych, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa ochrony środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniając lokalizację inwestycji w obszarze chronionym, odmienne od dotychczasowych opinie lokalnych organów translokacyjnych, oraz możliwość znaczącego oddziaływania na środowisko.

Uchwała Rady Miejskiej w Łomiankach podjęta w sprawie ustanowienia miejsca pamięci narodowej na prywatnym terenie naruszała prawo własności oraz wykraczała poza kompetencje rady gminy, co skutkowało jej nieważnością w całości.

Naliczanie opłat za usunięcie drzew musi uwzględniać szczególne wymogi wskazane w decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 84 ust. 7 u.o.p., co wyklucza stosowanie ogólnych zasad pomiaru obwodów pni z art. 85 u.o.p.; skarga kasacyjna była bezzasadna i podlegała oddaleniu.

NSA uchyla wyrok WSA, który uwzględnił skargę na decyzję umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące umorzenia opłaty podwyższonej, bez wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Zbieranie odpadów nie stanowi usługi w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że działalność ta była niezgodna z planem i nie mogła być kontynuowana po wygaśnięciu wcześniejszego zezwolenia, wymagając zgodności z aktualnymi przepisami.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 156 § 5 i § 5b k.p.k., udostępnianie dokumentów z akt zakończonego postępowania przygotowawczego podlega przepisom k.p.k., wykluczając zastosowanie u.d.i.p. Tym samym dokumenty te nie są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Dla ustalenia warunków zabudowy instalacji odnawialnego źródła energii, niezależenie od mocy, art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza obowiązek badania zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi precyzyjnie określać wszystkie istotne parametry techniczne przedsięwzięcia, celem pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Brak tych elementów narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie naruszał w sposób nieuzasadniony prawa własności skarżącego i był zgodny z prawem. NSA potwierdza, że ograniczenia w planie są proporcjonalne.

Odmawiając przyznania renty w drodze wyjątku, Prezes ZUS uchybił obowiązkom procesowym poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz brak rozważenia poszczególnych okoliczności życiowych wnioskodawcy, co uzasadniało uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Radny, którego interesu dotyczy uchwała, musi być wyłączony z głosowania, co wynika z art. 21 ust. 7 u.s.p. Udział w głosowaniu mimo wyłączenia, skutkuje nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu na wynik.

Wpis do rejestru zabytków może obejmować zarówno budynek o szczególnych wartościach historycznych, artystycznych i naukowych, jak i jego historyczną parcelę, nawet jeśli te elementy uległy częściowym przekształceniom, pod warunkiem że ich wartość zabytkowa zostaje zachowana; ograniczenia prawa własności są wówczas uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. Organy administracyjne prawidłowo uznały doręczenie decyzji za skuteczne zgodnie z art. 44 k.p.a., a brak winy skarżącej nie został udowodniony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że merytoryczne omyłki w Aktach Własności Ziemi dotyczące udziałów współwłaścicieli nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa, gdyż wymagałyby one ponownego merytorycznego ustalenia stanu faktycznego.