Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nieprawidłowe doręczenie decyzji administracyjnej oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszają przepisy proceduralne, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanych z doręczeniami.

Wydanie zasiłku okresowego następuje zgodnie z ustawą o pomocy społecznej w ramach uznania administracyjnego, uwzględniając sytuację życiową wnioskodawcy i możliwości finansowe organu, co wyklucza możliwość jego podważenia poza wykazaniem przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może powstać w oparciu o przepisy przed zmianą, gdy wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 r., a wniosek o świadczenie złożono w terminie trzymiesięcznym po orzeczeniu. Organy administracyjne muszą uwzględnić tę wykładnię przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, gdyż nowe dowody nie podważyły prawomocnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na prawidłową analizę i ocenę dowodów przez organy i sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uprzednie, ostateczne rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego tej samej decyzji administracyjnej. Oddalenie skargi kasacyjnej następuje na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP uniemożliwia uwłaszczenie gruntów na rzecz PKP S.A., kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem tych nieruchomości w decydującej dacie.

Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.

Zasiłek celowy nie przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód przekracza kryterium dochodowe; również brak przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego z powodu braku szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 39 i 41 u.p.s.).

Zasiłek stały przyznaje się na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności uzyskanego w ramach tego samego postępowania, zbliżonych terminami do wniosku podstawowego, bez retroaktywnego przyznania świadczenia na wniosek z innej procedury.

Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.

Przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi podstawę obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych świadczeń na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na element subiektywny świadczeniobiorcy. Zła wiara nie jest wymagana.

Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.