Przedłużenie art. 100d ustawy o pomocy po 30.06.2024 r. nie miało uzasadnienia konstytucyjnego; nie stanowiło podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Bezczynność Wojewody naruszała terminowość, lecz nie była rażąca. Skarga kasacyjna częściowo uwzględniona, lecz bez sumy pieniężnej dla skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność w wydaniu karty przebiegu studiów nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, oddalając tym samym skargę kasacyjną jako niezasadną.

Bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia o przebiegu studiów stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia przyznanie odszkodowania za doznaną krzywdę w wyniku długotrwałego oczekiwania.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że bezczynność organu uczelni, mimo nadzwyczajnych okoliczności, nie była rażąca, jednak nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia orzeczenia stwierdzającego stan bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Przekroczenie przewidzianego terminem proceduralnego na wydanie karty przebiegu studiów przez organ administracji uczelni, wynikające z nadzwyczajnych i uzasadnionych przyczyn organizacyjnych, nie zwalnia organu z odpowiedzialności za bezczynność, chyba że bezczynność ta zostanie wykazana jako celowa lub rażąca.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ustalany dla okresów sprzed 6 listopada 2018 r., powinien być obliczany na zasadach z wyłączeniem niekonstytucyjnego przelicznika 1/30, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, stosując przelicznik 1/21.

Oddalenie skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego wobec stwierdzenia bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, z powodu zastosowania niewłaściwych przepisów ustawy o pomocy oraz rażącego naruszenia zasady proporcjonalności.

Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, jednakże bezczynność ta, choć stanowiła naruszenie prawa, nie miała charakteru rażącego naruszenia, biorąc pod uwagę obciążenia administracyjne związane z kryzysem migracyjnym.

Prawo dostępu do informacji publicznej nie obejmuje możliwości samodzielnego skorzystania przez osoby małoletnie. Wniosek taki musi być złożony oraz popierany przez przedstawiciela ustawowego małoletniego.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji po upływie 30 lat nie narusza Konstytucji RP ani Konwencji o ochronie praw człowieka.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania administracyjnego po upływie 30 lat od ogłoszenia decyzji, wynikające z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA, jest zgodne z obowiązującym prawem. Przesłanek do uznania naruszenia przepisów Konstytucji RP bez orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego brak.

Nieruchomości pozostające we władaniu Polskich Kolei Państwowych bez udokumentowanego tytułu prawnego, ulegają komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej z dniem 27 maja 1990 r., nawet pomimo późniejszych regulacji dotyczących uwłaszczenia PKP.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mienie pozostające w faktycznym zarządzie PKP nie wyłącza go z komunalizacji, o ile zarząd nie został formalnie udokumentowany decyzją administracyjną zgodnie z art. 38 ust. 2 u.g.g.

Dane w systemach zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia nie stanowią informacji sektora publicznego i nie mogą być udostępniane na podstawie ustawy o otwartych danych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że sądy administracyjne mogą ocenić oczywistą niezgodność ustaw z Konstytucją. Ustalenia w zakresie przewlekłości uznaje się za prawidłowe po 30 czerwca 2024 r., ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy nie może dalej przedłużać terminów proceduralnych.

Bezczynność Wojewody Śląskiego w procedurze udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy naruszała prawa cudzoziemca oraz była sprzeczna z zasadą proporcjonalności, uzasadniając stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, pomimo "zamrożenia" terminów przepisami ustawy specjalnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r. w kontekście stwierdzenia bezczynności organu. Sąd uznaje to za sprzeczne z prawami konstytucyjnymi, co uzasadnia odmowę stosowania tego przepisu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wojewody Śląskiego, uznając, że decyzja sądu pierwszej instancji, stwierdzająca bezczynność organu, była prawidłowa. Organ zobowiązany do rozpoznania wniosku w terminie zgodnie z prawem.