Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawo jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia prewspółczynnika odliczenia VAT na podstawie metody najbardziej odpowiadającej specyfice prowadzonej działalności oraz dokonywanych nabyć, odstępując od wzoru określonego w przepisach wykonawczych, gdy skuteczność tej metody zostanie odpowiednio wykazana.

Decyzja organu podatkowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, jest uznaniowa i nie narusza prawa, jeśli dochodzenie zaległości jest zasadne i nie istnieją przesłanki do umorzenia.

NSA oddala skargę kasacyjną Spółki, uznając, że istnienie porozumienia ze zobowiązanym nie uchylało obowiązku przekazania zajętej wierzytelności na rzecz organu, zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte bez dostatecznych podstaw i z oczywistą intencją wyłącznie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy uznać za instrumentalne, pozbawione mocy prawnej skutkującej zawieszeniem biegu przedawnienia.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji organu odwoławczego, okres trwania tego postępowania nie jest objęty naliczaniem odsetek za zwłokę, gdyż decyzja wadliwa nie wywiera skutków materialnoprawnych, eliminując takie obciążenie dla podatnika.

Skarga kasacyjna R. G. dotycząca wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest oddalona; brak spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na niewykazanie prawidłowego zgłoszenia darowizny w terminie sześciu miesięcy, co skutkuje utratą prawa do zwolnienia podatkowego z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Brak wystarczających dowodów na potrzebę przedłużenia zwrotu podatku VAT nie może uzasadniać decyzji organu podatkowego, szczególnie w przypadku kolejnego przedłużenia terminu.

W przypadku posługiwania się fakturami VAT nieodzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji, podatnik nie ma prawa do obniżenia zobowiązań podatkowych o podatek naliczony, nawet jeżeli dokumenty te formalnie pochodzą od istniejącego podmiotu, jeżeli dowody wskazują na ich fikcyjny charakter.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że faktury wystawione przez A. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co skutkuje brakiem prawa do obniżenia podatku należnego przez podatnika.

Bezskuteczność egzekucji jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej może zostać wykazana każdym prawnie dopuszczalnym dowodem, który potwierdza brak możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych z majątku spółki.

Nieuprawnione jest odliczenie podatku VAT z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje oraz korzystanie z zabiegu instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Egzekucja administracyjna może obejmować zajęcie rachunku w banku, nawet jeśli zobowiązany nie ma tam konta. Ważność czynności nie zależy od skuteczności, ale od spełnienia formalności. Braki formalne nie wykazano, a sąd potwierdził poprawność postępowania egzekucyjnego.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego skutkuje obowiązkowym zawieszeniem postępowania podatkowego według art. 201 § 1 pkt 7 o.p., co wyklucza swobodę organu w decydowaniu o jego dalszym prowadzeniu, mając na celu zapewnienie jednorodności procedur i trwałości decyzji.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe nie wygasa, jeśli nie dopełnił on formalności rezygnacji z funkcji oraz nie udowodnił braku winy w zaniechaniu zgłoszenia upadłości spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadną decyzję sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności dokładnego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i wymaga od organów podatkowych zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, kluczowego dla ustalenia indywidualnego wpisu nieruchomości do rejestru zabytków i zastosowania ewentualnego zwolnienia podatkowego.

Organ podatkowy nie może zaniechać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich istotnych dokumentów, w tym stanowisk organów ochrony zabytków, przy ustalaniu prawa do zwolnienia podatkowego. Niespójności w dokumentacji muszą być wyjaśnione.