W postępowaniach wszczynanych z urzędu, brak jest obowiązku wydawania odrębnych postanowień opiniujących zgodność projektu podziału nieruchomości z planem miejscowym. Rozstrzyganie sprawy w tej materii ogranicza się do oceny merytorycznej w toku postępowania.

NSA uznaje, że uchybienia proceduralne Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie muszą skutkować uchyleniem decyzji, jeżeli nie mają wpływu na wynik sprawy, wzywając do ponownej analizy istotności tych uchybień przez WSA.

Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej, a zaległości z opłatami przekształceniowymi lat wcześniejszych nie stanowią przeszkody prawnej do wydania zaświadczenia.

Stwierdzenie nieważności decyzji zależnej od decyzji uprzednio zniesionej ex tunc jest zasadne, gdyż decyzja ta traci skutki prawne od daty wydania decyzji źródłowej; wymaga również zgodności z prawem całej procedury wydawania decyzji zmieniającej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wygasa na mocy art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., jeśli przed upływem przewidzianych terminów wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniach na budowę. Ewentualne niezgodności w realizacji inwestycji nie uzasadniają stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie przyjął niewłaściwe rozumienie art. 100d ustawy o pomocy Ukrainie, co wymagało uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, uznając za słuszne zarzuty naruszenia bezczynności organu.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Organ administracyjny pozostaje w bezczynności, jeżeli nie rozpatrzy w pełni wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie gdy anonimizacja dokumentu jest nieuzasadniona. Nieudzielenie pełnych informacji lub niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia kontrolę sądu nad działaniami organu.

Zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska, organ ochrony środowiska może nałożyć obowiązek przeglądu ekologicznego w przypadku możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Nie wymaga się stwierdzenia faktycznego oddziaływania. Sąd potwierdził, że błędy pisarskie w decyzji nie wpływają na jej ważność.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia oparta jest na zasadzie zobiektywizowanej odpowiedzialności, która nie uwzględnia stanu zdrowia psychicznego jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów oparta na art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej jest zgodna z prawem, a argumenty dotyczące wadliwości wcześniejszych decyzji administracyjnych nie stanowią podstaw do jej podważenia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę, która posiada prawo do emerytury i nie zawiesiła jego pobierania przed 31 grudnia 2023 r., mimo prawidłowego i kompletnego wniosku złożonego przed ww. datą, jeśli warunki świadczenia nie zostały w pełni spełnione przed zmianą przepisów.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.