Lokale wynajmowane w budynkach mieszkalnych na rzecz podmiotów gospodarczych do najmu krótkoterminowego są opodatkowane stawką dla nieruchomości zajętych na działalność gospodarczą, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Podmiot prowadzący zakład pracy chronionej uprawniony do zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. musi spełniać określone prawem wskaźniki zatrudnienia oraz skutecznie zgłosić przedmioty opodatkowania wojewodzie. Niespełnienie tych warunków skutkuje brakiem możliwości zastosowania zwolnienia.

Zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidziane dla zakładów pracy chronionej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., wymagają ścisłego spełnienia przesłanek formalnych, w tym zgłoszenia przedmiotów wojewodzie i posiadania decyzji potwierdzającej spełnienie szczegółowych warunków zatrudnienia.

NSA uznał, że WSA dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego w kontekście podatku od nieruchomości, zakwestionował skuteczność jego uzasadnienia oraz ustalił konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA z uwzględnieniem nowych przesłanek prawnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając, że skarga nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia podstaw prawnych zarzutów, co uniemożliwia jej uwzględnienie.

NSA uznał uzasadnienie wyroku WSA za niewystarczające i niezgodne z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., uchyla zaskarżony wyrok i nakazuje ponowne zbadanie sprawy z uwzględnieniem prawidłowości ustaleń faktycznych oraz wykładni wynikającej z orzecznictwa TSUE i NSA.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za podstawę wznowienia postępowania mogą być uznane nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, bez względu na świadomość strony co do ich istnienia.

Postępowanie upadłościowe wobec spółki pełni rolę egzekucji uniwersalnej. Zakończone bez zaspokojenia podatkowych zaległości, uznaje się za spełniającą przesłankę bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 o.p., umożliwiając dochodzenie odpowiedzialności członka zarządu.

Oddala się skargę kasacyjną po stwierdzeniu, że organy podatkowe prawidłowo uznały brak pokrycia wydatków w ujawnionych źródłach dochodów za 2018 rok, a rolowanie lokat bankowych stanowiło wydatek, co uzasadnia określenie zobowiązania podatkowego.

Członek zarządu spółki może ponosić solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie dopełnia przesłanek zwolnienia z odpowiedzialności, takich jak złożenie wniosku o upadłość w odpowiednim terminie.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że egzekucja administracyjna była prowadzona prawidłowo, a obowiązki określone w tytułach wykonawczych odpowiadały decyzji organu podatkowego oraz były wymagalne na dzień ich wystawienia.

Uchwała Sądu wskazuje, że skuteczne uchylenie się od skutków prawnych umowy sprzedaży z tytułu błędu, w tym zawarcie porozumienia o odstąpieniu od umowy, uprawnia do zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 u.p.c.c.

Kompleksowa obsługa nieruchomości, obejmująca różne usługi zarządzania i utrzymania, stanowi jedno świadczenie kompleksowe podlegające jednolitej stawce VAT, zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy o VAT.

Koszty uzyskania przychodów mogą obejmować wydatki poniesione na wynagrodzenie członków zarządu za wykonane usługi, o ile ich wartość nie budzi uzasadnionych wątpliwości i nie zachodzą przesłanki do ich wykluczenia.

NSA uznał, że doręczenie decyzji podatkowej dotyczącej współużytkowników wieczystych wyłącznie jednemu ze współwłaścicieli stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji organów niższej instancji.

WSA prawidłowo uchylił postanowienie o nałożeniu kary porządkowej, uznając, że żądania organu przekroczyły granice czynności sprawdzających, a Skarżący nie był zobowiązany do ich wykonania. Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA potwierdza ten kierunek rozstrzygnięcia.