Odwołanie od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego uznaje się za bezzasadne, gdy organ przeprowadził formalne czynności wyjaśniające w fazie wstępnej, nie naruszając przepisów proceduralnych.

Za "brak podstawy prawnej", skutkujący nieważnością decyzji, nie może być uznane jej wadliwe określenie. Przy zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji, obowiązek uiszczenia jednorazowej należności i opłat rocznych powstaje z dniem faktycznego wyłączenia gruntów, z zastrzeżeniem terminu płatności 60 dni od ostateczności decyzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia przepisów postępowania oraz niezwiązania wcześniejszymi zarzutami dotyczącymi innego zakresu wyroku; brak podstaw do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na cele publiczne.

Osoby umieszczone w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, uznawane jako pozbawione wolności, nie mają prawa do zasiłku stałego z pomocy społecznej, gdy ich podstawowe potrzeby są zabezpieczane przez Ośrodek.

Brak precyzyjnego określenia miejsc dokarmiania wolno żyjących kotów w programie opieki nie stanowi istotnego naruszenia prawa w rozumieniu ustawy o ochronie zwierząt, pod warunkiem umożliwienia skutecznej opieki przez organ samorządowy.

Zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odrzucające skargę na decyzję Ministra Rolnictwa o umorzeniu postępowania z mocy prawa, zostało utrzymane w mocy. Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. stanowi dostateczną podstawę umorzenia wobec upływu 30 lat od doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość przeprowadzenia rokowań i zgodność decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości z przepisami prawa materialnego oraz planem miejscowym.

Skarga kasacyjna J.B. oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość umorzenia postępowania z 2024 r., uznając, że wcześniejsze decyzje z 2018 r. pozostały w obrocie prawnym, czyniąc ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy niedopuszczalnym.

Zgodnie z orzecznictwem, niezgodność przeznaczenia działki z celem wywłaszczenia uzasadnia zwrot nieruchomości. Sądy obowiązują wcześniejsze prawomocne wyroki, które stanowią, iż nieruchomość jest zbędna, co skutkuje obowiązkiem jej zwrotu.

Skarga kasacyjna oddalona; decyzja Ministra Rozwoju i Technologii stwierdzająca naruszenie prawa przez decyzję Wojewody z 2004 r. była zgodna z prawem, bowiem grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa, co wykluczało stosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP.

Skarga kasacyjna oddalona z powodu braku nowych dowodów oraz przesłanek wznowienia; decyzje organów administracyjnych i sądu I instancji potwierdzone jako zgodne z prawem.

Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w S. nr XXXVII/3/2024 uznana jest za nieważną w całości z powodu naruszenia art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, z uwagi na niepełne uregulowanie zapewnienia opieki schroniskowej i obowiązkowej sterylizacji dla wszystkich gatunków zwierząt bezdomnych.

Decyzja podziałowa, jako akt prawnokształtujący prawa nabyte, nie może być uchylona lub zmieniona w trybie nadzwyczajnym, gdy dokonano sprzedaży części działek osobom trzecim, co zmienia stan prawny i faktyczny, zgodnie z art. 155 kpa.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 11 sierpnia 2021 r. ograniczający w czasie możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych z mocy prawa, jest zgodny z Konstytucją RP, chroniąc zasady pewności prawa i zaufania obywateli do państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi wniesienia odwołania nie wynikło z braku winy skarżącej, a przeprowadzone postępowanie administracyjne było zgodne z przepisami. Tym samym, skarga kasacyjna została oddalona, jako bezzasadna.

Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługuje policjantowi, który uzyskał pomoc finansową na mieszkanie, a następnie zbył ten lokal z woli własnej. Zmiana miejsca pełnienia służby na wniosek funkcjonariusza nie umożliwia przyznania świadczenia, jeśli poprzednio korzystał z pomocy finansowej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji).

Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w kontekście skargi na bezczynność wymaga sądowej weryfikacji prawidłowości działania organu; weryfikacja ma na celu ustalenie, czy wniosek spełnia formalne wymogi umożliwiające jego rozpoznanie.

Podwyższenie dodatku funkcyjnego policjanta w ramach uznania administracyjnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a jego unieważnienie wymaga stwierdzenia kwalifikowanej wady decyzji.

Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie ustalenia odszkodowania nie zostały wykazane, gdyż właściwy wniosek nie został nigdy złożony. Wobec tego, skarga na bezczynność Wojewody jest bezzasadna.

Bezpodstawność zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania u Wojewody — brak złożenia przez skarżącą właściwego wniosku o odszkodowanie wyklucza możliwość przypisania Wojewodzie przewlekłego działania w tej sprawie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną jako bezzasadną z powodu niewykazania przez stronę skarżącą podstaw do stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości postępowania administracyjnego ze strony Wojewody Mazowieckiego, przyznając prawidłowość wcześniejszych ustaleń WSA.

Decyzja Komendanta Głównego Policji o unieważnieniu rozkazu personalnego nie została uznana za zasadne rażące naruszenie prawa. Rozstrzygnięcie o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, ze względu na uznaniowy charakter decyzji organu, nie przekroczyło granic uznaniowości.