Transakcje mające charakter całkowicie sztucznej konstrukcji, oderwane od rzeczywistości gospodarczej i stworzone wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej, stanowią nadużycie prawa, a podatnikowi nie przysługuje w takim przypadku prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Zarzut naruszenia zasady praworządności, o której mowa w art. 120 Ordynacji podatkowej, musi być powiązany z naruszeniem konkretnych przepisów proceduralnych regulujących postępowanie dowodowe, gdyż tylko wtedy może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej.

Decyzja organu stwierdzająca nieważność wcześniejszej decyzji wygaśnięcia, mimo że nieostateczna, wiąże organ w zakresie skutków prawnych do czasu jej formalnego wzruszenia, co uzasadnia uchylenie sprzecznej decyzji podatkowej.

Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), może być uznane naruszenie art. 258 tej ustawy, w sytuacji, gdy organ podatkowy wygasza na jego podstawie wadliwą decyzję ustalającą wymiar zobowiązania podatkowego, mimo niewystąpienia żadnej z przesłanek wskazanych w tym przepisie.

Decyzja wykazująca rażące naruszenie normy prawnej, innoscydentne w kontekście art. 258 o.p., nie może pozostawać w obrocie prawnym i powinna być stwierdzona jako nieważna. Prawodawstwo nie przewiduje elastyczności w ocenie skutków społecznych i gospodarczych dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Złożenie wniosku o zawieszenie kontroli podatkowej, które dotyczy kwestii proceduralnych i odnosi się do prowadzonej kontroli, nie stanowi podstawy do odmowy zawieszenia lub wszczęcia odrębnego postępowania, jeżeli brak jest wpływu postępowania na wynik kontroli.

Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywiście przeprowadzonej transakcji gospodarczej, nie stanowi prawidłowego dowodu poniesienia kosztu podatkowego i nie może być podstawą ustalenia dochodu ani zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organy podatkowe nie dopuściły się przewlekłości w prowadzeniu kontroli podatkowej, a przyczyny przedłużania czasu trwania wynikały z konieczności dogłębnej i kompleksowej analizy złożonego materiału dowodowego oraz istotności podejmowanych czynności.

Skarga kasacyjna niezasadna; brak przewlekłości w działaniach kontrolnych organu podatkowego uzasadniony skomplikowaną i złożoną naturą sprawy.

Niedopełnienie przez podatnika obowiązku informacyjnego o zmianach mających wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej skutkuje wygaśnięciem decyzji o opodatkowaniu tą formą i nakłada obowiązek zapłaty podatku na zasadach ogólnych.

Budynki znajdujące się na gruncie przedsiębiorcy mogą być traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich aktualnego stanu technicznego i faktycznego wykorzystania, jeśli stanowią składnik majątkowy przedsiębiorstwa, co przesądza o opodatkowaniu ich najwyższą stawką podatkową od nieruchomości.

Czynność prawna związana z otrzymaniem odszkodowania za zniszczone składniki majątku i utracone zyski w SSE, jeżeli pożar miał miejsce na terenie strefy i odnosił się do działalności objętej zezwoleniem, kwalifikuje się do przychodów z działalności strefowej zwolnionych od podatku dochodowego od osób prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek o interpretację indywidualną, dotyczący wielu zagranicznych spółek z Grupy F., wymaga oceny okoliczności faktycznych, co wykracza poza kompetencje organu w kontekście interpretacji, uzasadniając tym samym odmowę wszczęcia postępowania.

Decyzje nieostateczne wiążą organ podatkowy od chwili ich doręczenia i powinny być uwzględniane w obrocie prawnym do czasu ich wzruszenia. Organ prawidłowo uchylił wcześniejszą decyzję opodatkowującą nieruchomość, powołując się na nieważność decyzji wygaszającej pierwotne zobowiązanie podatkowe.

Nie można uznać decyzji podatkowej za nieważną, jeśli nie wykazano rażącego naruszenia prawa, a badanie prawidłowości ustaleń faktycznych nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Budynki przedsiębiorcy, które mogą być w przyszłości wykorzystane do działalności gospodarczej lub są elementem planowanej inwestycji, podlegają najwyższej stawce podatkowej wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., niezależnie od ich obecnego stanu technicznego.

Sąd kasacyjny rozstrzygnął, że niewystarczające jest samo potencjalne przeznaczenie gruntu w koncesji dla jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości; wymagany jest empirycznie weryfikowalny fakt zajęcia gruntu na działalność gospodarczą. Uchylono decyzję o kosztach, podkreślając, że zwrot kosztów powinien być zasądzony osobno dla każdego etapu postępowania sądowego.

Sprzedaż wozu strażackiego stanowiła czynność prywatną, a nie część działalności gospodarczej podatnika; decyzje organów podatkowych zostały uchylone z powodu błędnej interpretacji charakteru transakcji w kontekście VAT marża.

Budynki przedsiębiorcy, które mogą być używane do działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu najwyższą stawką podatku od nieruchomości, bez względu na ich aktualne użycie w tej działalności.

Zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe z art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop dotyczy funduszy emerytalnych z UE, działalność których jest porównywalna do krajowych funduszy emerytalnych. Niedozwolone jest dyskryminowanie podmiotów zagranicznych przy uwzględnieniu specyfiki ich działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i oddalić skargę na decyzję organu podatkowego, uznając, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była prawidłowa z punktu widzenia przepisów proceduralnych, mimo jej nieostateczności.

NSA uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Szczecin wygaśnięcia decyzji podatkowej z dniem 2 stycznia 2019, wydana w trybie art. 258 o.p., była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa z powodu braku podstaw ustawowych do stwierdzenia jej bezprzedmiotowości względem Ordynacji podatkowej.