NSA potwierdza zasadność umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA, uznając, że upływ trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji czyni postępowanie bezprzedmiotowym, co jest zgodne z Konstytucją i nie narusza zasady równości obywateli wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Gminy Miasta Gdyni, uznając, że nie wykazała ona przesłanek do nieodpłatnego przekazania nieruchomości, a wyrok Sądu I instancji, uwzględniający uznaniowość decyzji, odpowiadał prawu.

Nieprzedstawienie przez Polskie Koleje Państwowe S.A. stosownych decyzji lub umów uprawniających do zarządu gruntami kolejowymi powoduje, iż nieruchomości te w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa stały się własnością gmin, czego PKP nie może skutecznie kwestionować.

Decyzja organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. była prawidłowa. Przewidziana rozbiórka reklam trwale związanych z gruntem wymagała pozwolenia na budowę, co determinuje specyficzne wymogi postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 P.b.

Zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych, określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z prawem, o ile służy ochronie środowiska i przyrody oraz nie uniemożliwia lokowania niezbędnych urządzeń telekomunikacyjnych w obszarze planu.

Nowe dowody ujawnione po wydaniu decyzji nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, jeśli nie są istotne dla sprawy. Brak spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wyłącza możliwość uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej rozbiórki budynku.

Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć jako potencjalne ograniczenia powodowane przez inwestycję na sąsiadujące działki, które muszą mieć realny i określony charakter, zgodnie z przepisami prawnymi. Potencjalne oddziaływania nie mogą być przyjmowane, jeśli nie wprowadzają rzeczywistych ograniczeń, co jest wymagane dla przyznania statusu strony w postępowaniu budowlanym.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ograniczający zabudowę wzdłuż cieku wodnego, jest zgodny z zasadami ochrony środowiska i interesu publicznego, a ograniczenia te są uzasadnione oraz nie naruszają prawa własności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję odmowną w kwestii zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej za prawidłową. Brak naruszenia przepisów uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, ponieważ organy administracyjne prawidłowo oceniły brak wystąpienia przesłanek uzasadniających zwolnienie.

Uchwała Rady Miasta Z. w przedmiocie nadania Statutu MDK, przewidująca, że dyrektor jest powoływany przez Prezydenta Miasta, mieści się w delegacji art. 13 ust. 2 pkt 3 u.o.p.d.k. Jest zgodna z prawem miejscowym i nie narusza zasad prawidłowej legislacji.

Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o pobyt czasowy, jednakże nie rażąco. Nakazano wydać decyzję w ciągu dwóch miesięcy, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy.

Sąd administracyjny, rozpatrując zagadnienie dopuszczenia strony do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego, musi dokładnie zbadać, czy zmiany te są istotne i czy mają znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko, co determinuje status uczestnika jako strony postępowania.

Wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie niejasności w jej rozumieniu, a nie weryfikację legalności czy merytorycznej poprawności decyzji. Skarga kasacyjna z powodu niewłaściwego wyjaśnienia oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymogów prawa i odrzucił ją. Orzeczono, iż brak udowodnienia faktycznego władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyklucza możliwość przyznania odszkodowania.

W sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja uchylająca na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż sąd oraz organ odwoławczy prawidłowo ograniczyły kontrolę do weryfikacji niewykonania zastrzeżonych czynności.

Przepisy art. 545 ust. 3d Prawa wodnego stanowią normę intertemporalną, wyznaczającą termin przedawnienia dla decyzji administracyjnej kary pieniężnej, wykluczającą jednocześnie zastosowanie Ordynacji podatkowej i ogólnych zasad z KPA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umorzenie postępowania dotyczącego izolacji zwierzęcia podejrzanego o wściekliznę jest niezasadne, gdy istnieje prawomocny wyrok wskazujący na konieczność wydania decyzji w tej sprawie.

Jeżeli uprawniony podmiot nie zrealizuje przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia kary pieniężnej w wyznaczonym terminie, to, niezależnie od braku zawinienia, jest zobowiązany do jej uiszczenia wraz z odsetkami.