Skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone dokumenty nie spełniają przesłanek nowych okoliczności faktycznych lub dowodowych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie przewlekłości postępowania.

Skarga kasacyjna oddalona; nowe okoliczności faktowe nie uzasadniają wstrzymania decyzji o rozbiórce z uwagi na brak prawdopodobieństwa jej uchylenia w toku wznowionego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Ministra Infrastruktury z 2005 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Plan z 1961 r. był obowiązujący, wykluczając przyznanie byłemu właścicielowi własności czasowej.

Art. 69a ustawy zmieniającej wprowadza szczególną w stosunku do art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej przesłankę przyznania zasiłku celowego jako rekompensaty za poniesioną stratę majątkową w wyniku powodzi, niezależnie od sytuacji materialnej poszkodowanego.

Niekompletność ustaleń faktycznych przez organ I instancji w zakresie posiadania samoistnego uzasadnia decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest właściwe w kontekście zapewnienia prawidłowej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W przypadku błędnego zastosowania przepisów postępowania budowlanego, właściwe jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż jedynie pełne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych zapewnia prawidłowość zastosowania prawa budowlanego (art. 138 § 2 K.p.a.).

Zaskarżenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na inwestycyjne plany właścicieli działek nie znajduje podstaw prawnych, gdy ingerencja w prawo własności jest zgodna z ustaleniami planu wynikającymi z władztwa planistycznego gminy oraz uzasadniona interesem publicznym.

W przypadku nabycia z mocy prawa mienia Skarbu Państwa, pojęcie „władania” musi być oparte na formalnym tytule prawnym; samo faktyczne korzystanie z nieruchomości bez takiego tytułu nie wystarcza do zastosowania art. 60 ust. 1 ustawy reformującej administrację publiczną.

Zasiłek celowy na usuwanie skutków powodzi we wrześniu 2024 r. przyznawany jest obligatoryjnie zgodnie z art. 69a nowelizacji ustawy, niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej wnioskodawcy, stanowiąc lex specialis względem ustawy o pomocy społecznej.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy przepis został oczywiście i bezspornie naruszony, niemożliwa jest odmiennej wykładni. Nie stwierdzono rażącego naruszenia przy różnych interpretacjach art. 59 uggiwn. Skarga kasacyjna, ostatecznie oddalona.

Interes prawny strony w postępowaniu administracyjnym może wynikać z konkretnych przepisów prawa cywilnego, jeśli obejmuje potencjalne oddziaływanie nieruchomości na sąsiednie działki, co potwierdza obszar kognicji organu w postępowaniu legalizacyjnym.

Skoro zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych, o którym mowa w art. 30 ust. 1b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb) następuje w procedurze tzw. milczącej zgody, w rozumieniu art. 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), to właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany przy doręczaniu postanowienia wydawanego na podstawie art. 30 ust. 5c

Interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu o samowolę budowlaną może być oparty na przepisach cywilnoprawnych, a brak bezpośredniego sąsiedztwa nie wyklucza jego istnienia, gdy inwestycja może oddziaływać na nieruchomość zainteresowanego.

Zamurowanie otworu drzwiowego prowadzącego do wyodrębnionego lokalu użytkowego bez zgody jego właściciela stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Drogi publiczne są wyłączone z obrotu prawnego i nie podlegają nabyciu prawa użytkowania przez podmioty inne niż publiczne. Zawłaszczenie części takiej drogi przez ogród działkowy nie spełnia przesłanek do uznania jej za część ogrodu w rozumieniu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

Nie istnieje możliwość wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego jedynie w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, jeśli przepisy nie przewidują takiej procedury. Decyzje administracyjne mogą być kwestionowane wyłącznie w ramach przewidzianych postępowań o stwierdzenie nieważności.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu może być wydane, gdy zgodność jego przeznaczenia z pozwoleniem na budowę i użytkowanie zostaje wykazana, a obowiązujące ustalenia planistyczne nie wykluczają przyznania samodzielności lokalu, pomimo wewnętrznych sprzeczności dokumentacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że istniejąca rozbieżność w dokumentacji nie stanowiła podstawy do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o funkcji apartamentu mieszkalnego, zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali.

W postępowaniu legalizacyjnym interes prawny strony może wynikać z norm prawa cywilnego, a organ nadzoru budowlanego winien przeanalizować potencjalny wpływ inwestycji na sąsiednie nieruchomości, niezależnie od ich bezpośredniego sąsiedztwa.

W przypadku opieki naprzemiennej, zgodnie z orzeczeniem sądu, świadczenie wychowawcze ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy przysługującej kwoty, niezależnie od formalnego ujęcia opieki w orzeczeniu.

NSA potwierdza zasadność umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA, uznając, że upływ trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji czyni postępowanie bezprzedmiotowym, co jest zgodne z Konstytucją i nie narusza zasady równości obywateli wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Gminy Miasta Gdyni, uznając, że nie wykazała ona przesłanek do nieodpłatnego przekazania nieruchomości, a wyrok Sądu I instancji, uwzględniający uznaniowość decyzji, odpowiadał prawu.