Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał właściwej oceny przesłanek wznowienia postępowania, co narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Przewlekłość w prowadzeniu postępowania przez organ administracyjny, w tym jego rażący charakter, uzasadnia przyznanie kompensacji finansowej, choć nie solidarnie, lecz proporcjonalnie. NSA podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o bezczynności Starosty Kieleckiego.

Przekazanie nieruchomości gminie może nastąpić pod warunkiem, że mienie jest związane z realizacją zadań gminy, co obejmuje szeroko pojęte zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty. Ustalenie uznaniowości decyzji wymaga spełnienia takich przesłanek.

Okres długotrwałej nieobecności bezrobotnego uniemożliwiający realizację programu stażu uzasadnia decyzję o utracie prawa do stypendium, niezależnie od przyczyny nieobecności, przy braku obowiązku wysłuchania w przypadku przewidywanej długoterminowej absencji.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w chwili wydania decyzji. Same opinie rzeczoznawców sporządzone po fakcie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

Zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z Prawem budowlanym nie stanowi wszczęcia postępowania administracyjnego, co wyklucza stronę trzecią (niebędącą inwestorem) od ubiegania się o wznowienie postępowania na podstawie k.p.a.

Art. 155 K.p.a. nie może służyć zmianie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie budynku, zwłaszcza gdy zmiana ta koliduje z podstawą faktyczną i prawną pierwotnego rozstrzygnięcia oraz nie jest zgodna z pierwotnym wnioskiem i projektem budowlanym.

Dopuszczalne jest przyjmowanie odległości budynków bez uwzględniania izolacji termicznej dla istniejących budowli, za wyjątkiem sytuacji, gdy ściana budynku znajduje się bezpośrednio przy granicy działki. Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej ponad 30 lat temu i niezakończone przed dniem 16 września 2021 r., podlega umorzeniu z mocy prawa. Utrata możliwości wzruszenia decyzji jest zgodna z ochroną stabilności porządku prawnego.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które rozpoczęto po 30 latach od jej doręczenia, postępowanie takie ulega umorzeniu z mocy prawa zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Przepisy art. 100c i art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy nie mają zastosowania do cudzoziemców, którzy przebywali na terenie Polski przed wybuchem wojny w Ukrainie, jeżeli ich pobyt nie był związany z działaniami wojennymi.

Przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 297) regulujące odległości poszczególnych budowli rolniczych i urządzeń budowlanych od budynków stanowią przepisy odrębne, o których mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002

Niewłaściwe doręczenie zawiadomień procesowych uniemożliwia skuteczne stwierdzenie wykreślenia spółki i nabycia mienia przez Skarb Państwa, skutkując nieważnością postępowania administracyjnego oraz sądowego.

NSA uchylił zaskarżony wyrok z uwagi na nieważność postępowania związaną ze śmiercią strony, zobowiązując WSA do ponownego rozpoznania sprawy, uwzględniając wymogi specustawy koronawirusowej dotyczącej zawiadomienia o uchybieniu terminu.

Skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o Karcie Polaka, szczególnie w zakresie znajomości i kultywowania polskich tradycji przed przybyciem do Polski, co uzasadniało decyzję odmowną. Skarga kasacyjna została oddalona.

Władztwo planistyczne gminy, przyznane w ramach uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, musi respektować zasady proporcjonalności oraz chronić prawo własności; uchwała naruszająca te zasady jest nieważna w zaskarżonym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Ministra Infrastruktury z 2005 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Plan z 1961 r. był obowiązujący, wykluczając przyznanie byłemu właścicielowi własności czasowej.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone dokumenty nie spełniają przesłanek nowych okoliczności faktycznych lub dowodowych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie przewlekłości postępowania.

Art. 69a ustawy zmieniającej wprowadza szczególną w stosunku do art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej przesłankę przyznania zasiłku celowego jako rekompensaty za poniesioną stratę majątkową w wyniku powodzi, niezależnie od sytuacji materialnej poszkodowanego.

Skarga kasacyjna oddalona; nowe okoliczności faktowe nie uzasadniają wstrzymania decyzji o rozbiórce z uwagi na brak prawdopodobieństwa jej uchylenia w toku wznowionego postępowania.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu nie może być wydane, jeśli istnieją nieusunięte niezgodności między treścią aktów administracyjnych a dokumentacją, jednakże w przypadku zgodności z zasadniczymi aktami planistycznymi oraz decyzjami budowlano-użytkowymi, odmowa wydania zaświadczenia jest nieuzasadniona.

Interes prawny w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym może wynikać z norm prawa cywilnego. Organ nadzoru budowlanego musi ocenić, czy samowolna budowla może oddziaływać na sąsiednie nieruchomości, nie ograniczając się do bezpośredniego sąsiedztwa.