Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może przewidywać rozwiązania bardziej restrykcyjne niż te określone w studium, jeśli nie zmienia to ogólnego przeznaczenia terenu, zgodnie z zasadą władztwa planistycznego. Zakaz zabudowy zagrodowej nie narusza prawa studium, ani konstytucyjnych zasad proporcjonalności, jeśli plan zachowuje podstawowe przeznaczenie terenów.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy należy rozpatrywać poprzez pryzmat zasady dobrego sąsiedztwa i wymogu kontynuacji funkcji, obejmującej analiza urbanistyczna z uwzględnieniem wszystkich istniejących i planowanych funkcji terenu, co jest istotne dla jej prawidłowej oceny.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przesłanki wznowienia postępowania nie zaistniały zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy słusznie zastosowały procedury formalne, uznając brak związku przyczynowego uzasadniającego wznowienie.

Nawiezienie warstwy żwiru na grunt w celu utworzenia placu postojowego, stanowi realizację robot budowlanych oraz obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę, co w przypadku jego braku uzasadnia nakaz rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwalifikacja robót budowlanych wykonanych przez inwestora jako "przebudowy" była prawidłowa i oddalił wyrok WSA. Skarga kasacyjna WMWINB była zasadna, co skutkowało uwzględnieniem jej oraz uchyleniem wyroku sądu wojewódzkiego.

Plan miejscowy może wprowadzać szczegółowe regulacje, takie jak zakaz zabudowy, jeśli nie zmieniają one przeznaczenia terenu zgodnego ze studium. Studium ma ogólny charakter i nie jest bezwzględnie wiążące dla planów miejscowych. Zakaz zabudowy w planie miejscowym nie narusza prawa własności ani zasady proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż budowa toru rowerowego nie realizuje celu wywłaszczenia w postaci budowy strzelnicy łuczniczej. Brak realizacji celu pierwotnego czyni nieruchomość zbędną według art. 137 ust. 1 u.g.n., uzasadniając zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Skarga kasacyjna Gminy została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zgodność z prawem ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po upływie trzydziestu lat zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego.

Dłużnik alimentacyjny nie legitymuje się interesem prawnym w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a zatem nie posiada statusu strony w postępowaniu wznowieniowym tego rodzaju.