Przeniesienie prawa własności nieruchomości wskutek działań podejmowanych przez pełnomocnika, w tym podziału działek i zmian przeznaczenia, wyczerpuje znamiona samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej, kwalifikując skarżącego jako podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, organ podatkowy musi dostatecznie uzasadnić to postanowienie w oparciu o konkretne przesłanki faktyczne, czego brak stanowi naruszenie podstawowych zasad procedury podatkowej i nie może być podstawą przedłużania terminu zwrotu.

Zwolnienie od podatku rolnego nie przysługuje, gdy nabycie nieruchomości nastąpiło w drodze licytacji komorniczej. Sprzedaż licytacyjna nie spełnia warunku umowy sprzedaży w rozumieniu art. 535 Kodeksu cywilnego, co wyklucza jej uznanie za podstawę zwolnienia.

Sąd administracyjny rozpoznaje skargi na interpretacje indywidualne wyłącznie w granicach zarzutów skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej, z uwzględnieniem art. 57a P.p.s.a.

Zarządzenie o oddaleniu skargi kasacyjnej potwierdza, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest uzasadnione w przypadku wszczęcia postępowania karnego skarbowego, które nie miało charakteru instrumentalnego, a prawo do odliczenia VAT nie przysługuje w przypadku udziału w fikcyjnych transakcjach.

Wyrokując w sprawie I GSK 501/23, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził związanie powołując wyrok NSA, uznając prawidłowość stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że części techniczne co do zasady nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Podatnik, któremu zarzucono brak należytej staranności i udział w oszukańczym obrocie towarowym, nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, ani preferencyjnej stawki VAT, jeśli nie wykazał istnienia realnych transakcji oraz uczciwości biznesowej.

Warunkiem pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów lub usług, do którego doszło w warunkach oszustwa podatkowego, jest wykazanie, że podatnik ten wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji, w której bierze udział.

Podstawą oddalenia skargi kasacyjnej było wykazanie, że decyzja organu w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. była prawidłowa w świetle obowiązujących przepisów dotyczących przedłużenia terminu przedawnienia i wykorzystania zwolnień podatkowych dla zarejestrowanych zabytków.

Skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi egzekucyjnej - oddalenie skargi kasacyjnej. Zastosowanie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz procedurze administracyjnej było prawidłowe.

Postanowienie określające wysokość nieprzekazanej wierzytelności było zgodne z prawem mimo argumentów o przedawnieniu i umorzeniu postępowania; skarżąca spółka bezpodstawnie uchylała się od przekazania zajętej kwoty.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza zasadność przedłużenia terminu przedawnienia dla ustalenia zobowiązania podatkowego oraz ograniczenie zwolnień podatkowych do obiektów wpisanych do rejestru zabytków, gdyż zaniedbano prawidłową konserwację i zgłoszono niekompletne dane.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż nieprawidłowe ujawnienie danych w deklaracji podatkowej uzasadnia przedłużenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz potwierdza, że wpis do rejestru zabytków wymaga zgodności z przepisami o ochronie zabytków, aby skorzystać z podatkowego zwolnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną dotyczącą prawa do odliczenia VAT, uznał za zasadne stanowisko organów podatkowych odmawiające odliczenia, gdyż Podatnik nie dochował należytej staranności, wiedząc lub mogąc wiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji.

Zastosowanie art. 112c pkt 2 ustawy o VAT wymaga, aby podatnik skorzystał z obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z faktur fikcyjnych. W przeciwnym razie, zastosowanie znajduje art. 112b ustawy o VAT dotyczący 30% dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Podatnik, który świadomie uczestniczył w transakcjach mających na celu wyłudzenie podatku VAT, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, nawet gdy formalnie dokumenty spełniają wymogi podatkowe. Organy podatkowe nie są zobowiązane do ponownego przesłuchiwania świadków w sytuacji, gdy materiał dowodowy dostarcza wystarczających danych do oceny zgodności z przepisami.