Umiejscowienie obiektu w budynku nie wyklucza jego opodatkowania jako odrębnej budowli, gdyż pełni on samodzielną funkcję technologiczno-użytkową niezależną od budynku, co czyni go przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a naruszona nie została zasada prawa do obrony.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcia restrukturyzacji we właściwym czasie.

NSA stwierdza, iż brak zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu zgodnie z art. 116 § 1 O.p., mimo otwarcia późniejszego postępowania restrukturyzacyjnego, które nie łagodzi istniejącej niewypłacalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obciążenie Skarżącej karą porządkową za niestawiennictwo w charakterze świadka było zasadne oraz zgodne z prawem, przy braku naruszenia procedur przez organy skarbowe.

Instalacje i kontenery, nawet umieszczone w budynkach, mogą być traktowane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli nie są trwale związane z gruntem, co wyklucza ich klasyfikację jako budynki.

Nałożenie kary porządkowej za niestawiennictwo świadka na wezwanie organu podatkowego, które spełnia wymogi prawidłowości wezwania, jest zgodne z art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie korzystał z przysługujących mu uprawnień zgodnie z przepisami ochronnymi Ordynacji podatkowej.

Tymczasowe obiekty budowlane, nie będące trwale związane z gruntem, podlegają opodatkowaniu jako budowle podatkowe. Instalacje i urządzenia w obiektach przemysłowych mogą być kwalifikowane jako odrębne budowle, jeśli pełnią funkcję niezależną od budynku.

Zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone, jeżeli istnieje uzasadniona obawa jego niewykonania, wynikająca z sytuacji majątkowej podatnika i jego działań, w szczególności przy posługiwaniu się nierzetelnymi fakturami i zaniżeniu podatku VAT.

Koncepcja "look-through approach" nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa krajowego i międzynarodowego. Przy wypłatach odsetek na rzecz pośrednika należy kierować się literalnym brzmieniem ustawy i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że procedury zastosowane przez organy administracyjne naruszyły prawo strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, co spowodowało uchylenie decyzji organu odwoławczego i uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., jak zmieniono go od 2018 roku, narusza konstytucyjną zasadę ochrony interesów w toku, gdyż pozbawia podatników prawa do kontynuowania uznawania odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów zapoczątkowane przed zmianą prawa.