Umowa o pracę i związane z nią dokumenty dotyczące osoby zatrudnionej na stanowisku niewiążącym się z pełnieniem funkcji publicznej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc składowania odpadów trwa do zakończenia procesu rekultywacji składowiska, niezależnie od ustania przyjmowania odpadów, a każda interpretacja ograniczająca ten obowiązek do fazy przyjmowania odpadów jest błędna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wnioski o wpisy do rejestru kształcenia podyplomowego lekarzy są informacją publiczną i podlegają udostępnieniu zgodnie z ustawą, zaś brak decyzji administracyjnej Naczelnej Rady Lekarskiej o odmowie udostępnienia skutkował bezczynnością.

Uchwała rady gminy w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zawiera obowiązkowe elementy określone w ustawie o ochronie praw lokatorów. Warunki obniżania czynszu powinny być ustalone w odrębnej uchwale dotyczącej zasad wynajmowania lokali.

Dokumenty wewnętrzne organów administracyjnych, nie wpływające bezpośrednio na zewnętrzną działalność ani formę realizacji zadań publicznych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie potwierdza ich wykluczenie z udostępniania obywatelom.

Prawo do informacji publicznej ulega ograniczeniu z mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku, gdy wnioskowane dokumenty mają nadaną klauzulę "Zastrzeżone" z uwagi na zawartość związaną z bezpieczeństwem narodowym, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia.

Informacja publiczna uznana za prostą wymaga udostępnienia, jeśli organ nie wykazuje, że jej przetworzenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie wystarczą ogólne twierdzenia organu o skomplikowaniu działań przygotowawczych.

Uchwała Rady Gminy Prażmów nie jest zgodna z ustawą o systemie oświaty z powodu braku uprzedniego programu wspierania edukacji uzdolnionych dzieci, co skutkuje jej nieważnością.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza rażące naruszenie prawa przez Prezesa UODO w postaci bezczynności w rozpatrywaniu skargi, co uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., podtrzymując wyrok WSA w tym zakresie.